Pancerium na facebook

Brytyjskie pojazdy pancerne II Wojna Światowa

Pancerium czołgi

Wczesne użycie brytyjskich czołgów w Europie pokazało ogromną przepaść zarówno w przypadku opancerzenia, uzbrojenia jak i osiągów. Rozpoczęto pracę nad nowymi czołgami Covenanter i Crusader. Po wycofaniu się z Dunkierki Brytyjczycy dysponowali bardzo skąpą ilością broni pancernej. W pośpiechu rozpoczęto pracę nad ciężkim czołgiem wsparcia piechoty Churchill oraz średnim Valentine. W między czasie zaczęto pracę nad czołgami Cromwell i Centaur.

Standardowym uzbrojeniem czołgów brytyjskich we wczesnej fazie II Wojny Światowej były działa 2-pdr(40 mm). Takie uzbrojenie ustępowało niemieckim działom 50 mm oraz 75 mm. W 1941 wprowadzono na uzbrojenie działo 6-pdr(57 mm). Problemem okazała się brytyjscy wojskowi który od początku działań wojennych oczekiwali że nowa wojna przerodzi się z powrotem w walki pozycyjne. Miało to katastroficzny wpływ na wczesne projekty czołgów. Do 1942 r. opracowano nowe wersję wież czołgowych zdolnych pomieścić działa 6-pdr(57 mm). W tym czasie Niemcy wprowadzili czołgi z którymi brytyjskie pojazdy pancerne nie mogły nawiązać równej walki. Spowodowało to kolejną ewolucję w uzbrojeniu, przynoszącą działo 17-pdr(76,2 mm).

Zaczęto pracować nad przezbrojeniem czołgów, co przyniosło pojawienie się prototypu Churchill Black Prince, pracę nad którym trwały aż do końca wojny. Niedobór własnych czołgów uzupełniano w USA skąd dostarczano czołgi M3(Grant, Lee) oraz M4 Sherman. Te czołgi były uzbrojone w znacznie potężniejsze działa 75 mm mogące wystrzeliwać pociski przeciw pancerne jak i burząco odłamkowe. Brytyjskie czołgi uzbrojone w działa 75 mm zaczęły pojawiać się w latach 1943-44. Shermany w brytyjskiej służbie otrzymały działa 17-pdr(76,2 mm), w ten sposób narodził się czołg Fire Fly. Zdobyte doświadczenie posłużyło w budowie eksperymentalnych czołgów, min. A41 Centurion.

***