Pancerium na facebook

Sherman Firefly


Wprowadzenie przez Niemców coraz to cięższych czołgów spowodowało konieczność przezbrojenia brytyjskich czołgów. W 1943 pojawiło się działo przeciw pancerne 17-pdr(76.2 mm) którego pociski mogły skutecznie razić niemieckie czołgi. Problem pojawił się w dostępności pojadów na których można by było zamontować nową broń. Wprowadzenie czołgu A30 Challenger było dalekie do zrealizowanie dla tego postanowiono wdrążyć rozwiązanie tymczasowe jakim miał być czołg M4 Sherman. Pojazd ten był dostarczany do Wielkiej Brytanii na podstawie umowa „lend-lease” z USA. W grudniu 1943 r. zmontowano pierwszą próbną instalację z działem 17-pdr(76.2 mm).

Sherman IC Firefly
Sherman IC Firefly

Działo weszło na miejsce amerykańskiej armaty 75 mm. Radio zostało przeniesione na zewnątrz wieży w opancerzonej skrzyni którą przyspawano do wieży. Załoga została zredukowana do czterech osób gdyż z usunięto CKM znajdujący się w kadłubie. Otwór po jarzmie CKMu był zaspawany płytą pancerną. Dla działa 17-pdr(76.2 mm) zabierano na pokład 77 pocisków które rozkładano na podłodze, w przedniej części czołgu oraz na ścianach przedziału bojowego. W wieży zamontowano dodatkowy właz dla ładowniczego. Z lewej strony działa zamontowano CKM 7,62 mm Browning, na wieży montowano CKM 12,7 mm Browning. Zmodyfikowany Sherman nie był już czołgiem a jego oznaczenie zmieniono na niszczyciel czołgów Sherman Firefly. W styczniu 1944 r. złożono zamówienie na 2100 nowych pojazdów. Pracę miały być prowadzone w fabrykach: Royal Ordnance, Woolwich, Nottingham, Radcliffe oraz Hayes.

Sherman Hybrid IC Firefly
Sherman Hybrid IC Firefly

Powstało kilka odmian niszczyciela czołgów Firefly. Sherman IC Firefly był wersją składaną na bazie czołgu Sherman M4 wśród których były również czołgi z kompozytowym kadłubem z tyłem kadłuba spawanym połączonym z odlewaną częścią przednią. Ta wersja była nazywana Sherman Hybrid IC Firefly. Kolejną odmianą był Sherman VC Firefly który powstał na bazie czołgów M4A4 z wydłużonym przedziałem silnikowym oraz szerszym rozstawem gąsienic.

Sherman VC Firefly
Sherman VC Firefly

Plan produkcyjny zakładał wyposażenie każdego plutonu pancernego w dwa Firefly w jak najkrótszym czasie. Sherman Firefly miał wejść na uzbrojenie zarówno oddziałów brytyjskich, kanadyjskich oraz polskich podczas lądowania w Normandii. Pierwsze bojowe użycie Sherman Firefly miało miejsce w czerwcu 1944 roku. Do 24 czerwca w użyciu było 288 Firefly a do końca 1944 r. ta liczba zwiększyła się do 728 pojazdów. W maju 1945 r. produkcja Sherman Firefly osiągnęła 3260 pojazdów w tym 2139 zostało dostarczonych. Program przebudowy czołgów Sherman w Firefly zakończono wraz z końcem II Wojny Światowej.

Dane Techniczne
Napęd:
silnik benzynowy Continental R975 C4, 9-cylindrowy o mocy 400 km
Trakcja:
gąsienicowa
Transmisja:
mechaniczna
Załoga:
4-osobowa
Radiostacja:
No. 19
Zapas paliwa:
662 l
Opancerzenie
Typ:
odlewane elementy, stalowe płyty spawane
Przednia płyta:
51 mm
Boczne płyty:
38 mm
Tyłna płyta:
38 mm
Górna płyta:
13-19 mm
Dołna płyta:
13-25 mm
Wieża/nadbudowa:
do 89 mm
Osiągi
Prędkość max:
34 km/h
Zasięg max:
190 km
Pokonywanie rowów:
2,30 m
Pokonywanie ścian:
0,61 m
Kąt podjazdu:
31o
Uzbrojenie
Podstawowe:
działo 17-pdr(76,2 mm)
Dodatkowe:
CKM 7,62 mm Browning i

CKM 12,7 mm Browning
Wyamiary/masa
Dlugość:
7,64 m
Szerokość:
2,61 m
Wysokość:
2,74 m
Masa:
30-31,5 t
***