Pancerium na facebook

Churchill Mark IV Crocodile


Pracę nad samobieżnymi miotaczami ognia były nadal kontynuowane w 1942 r. przez PWD(Petroleum Warfare Departament – Departament Broni Ogniowej). Tym razem jako bazę postanowiono użyć czołg wsparcia piechoty Churchill. Pracę nad projektem szły dosyć wolno gdyż początkowo wojskowi nie byli zainteresowani nim. Prototyp został oparty na wersji Churchill Mark II z odlewaną wieżą, prace ukończono w grudniu 1942 roku. W międzyczasie powstał pomysł zwiększenia pojemności mieszanki zapalającej po przez dodanie opancerzonej przyczepki.

Churchill Crocodile prototyp
Churchill Crocodile prototyp

Takie rozwiązanie już były testowane w innych samobieżnych miotaczach ognia. Przyczepka otrzymała pojedynczą oś(dwa kola), została opancerzona płytami o grubości 12 mm. Pojemność zbiornika mieszanki wynosiła 1,818 litrów również przewożono w niej pięć butli ze sprężonym powietrzem, całość ważyła 6,5 tony. Połączenie pomiędzy czołgiem a przyczepką umożliwiał uniwersalny zawór, przez który tłoczono ciecz do miotacza ognia. W teorii czołg mógł obracać się dowolnie i przyczepka podążała za nim, lecz w praktyce istniała szansa że gdy czołg obróci się zbyt gwałtownie to może uszkodzić połączenie pomiędzy nim a przyczepką. Dlatego łączenie wyposażono w elektryczny przełącznik który przy zbyt gwałtownym skręcie czołgu aktywował czerwona lampę ostrzegawczą w przedziale kierowcy. Przewód paliwowy z przyczepki po opuszczeniu zawora na łączeniu przechodzi dołem przez właz normalnie używany do wyrzucania pustych łusek. Następnie przewód był prowadzony przez przedział bojowy aż do połączenia z miotaczem ognia zamontowanym w miejscy przedniego CKMu.

Churchill Mk. IV Crocodile
Churchill Mk. IV Crocodile

Miotacz ognia mógł być używany na dwa sposoby: pierwszy polegał na zapalaniu mieszanki i wyrzuceniu jej w kierunku celu w ciągłych lub krótkich strumieniach. Drugi pozwalał na wyrzuceniu nie zapalonej mieszanki na cel i następnie zaplenię jej krótkim strumieniem już podpalonej mieszaniny. Namierzanie jak i użycie miotacza było dosyć powolnym procesem, do tego zasięg strumienia był podany na wpływ wiatru. Przy dobrych warunkach atmosferycznych, miotacz mógł wystrzelić strumień mieszanki na odległość nawet przekraczającą 100 metrów. Przyczepka mogła być odłączana bez pośrednio z czołgu. W styczniu 1943 r. zaprezentowano Churchill Crocodile(taką nazwę otrzymał ten czołg) przedstawicielom ministerstwa obrony.

Churchill Mk. VII Crocodile
Churchill Mk. VII Crocodile

Dwa dni później prototyp został zabrany do Dunwich gdzie próbowano przetestować dodatkową nadbudowę zakładaną na tylną część czołgu. Taka platforma miała otwartą górną część, mogła pomieścić 12 żołnierzy którzy nie koniecznie musieli być zachwycenie przebywaniem w tak bliskiej odległość od łatwo palnej zawartości przyczepy. Po niezbyt udanych testach z pomysłu wycofano się. Z powodu braku czasu na opracowywanie alternatywnego pojazdu postanowiono wprowadzić krokodyla do produkcji seryjnej. Początkowo do produkcji był używany Churchill Mark IV później produkcję krokodyli przerzucono na nowszy Churchill Mark VII. Ogółem wyprodukowano 250 czołgów Churchill Crocodile. Do naszych czasów zachował się Churchill Crocodile, który stanowi część kolekcji brytyjskiego muzeum Bovington.

Dane Techniczne
Napęd:
silnik benzynowy Bedford 12-cylindrowy o mocy 350 km
Trakcja:
gąsienicowa
Transmisja:
mechaniczna
Załoga:
5-osobowa
Radiostacja:
simplex No. 19
Zapas paliwa:
680 l
Opancerzenie
Typ:
stalowe płyty spawane/nitowane
Przednia płyta:
101 mm
Boczne płyty:
76 mm
Tyłna płyta:
64 mm
Górna płyta:
15-19 mm
Dołna płyta:
19 mm
Wieża/nadbudowa:
do 88 mm
Osiągi
Prędkość max:
20 km/h
Zasięg max:
120 km
Pokonywanie rowów:
3,66 m
Pokonywanie ścian:
0,76 m
Kąt podjazdu:
30o
Uzbrojenie
Podstawowe:
działo 6-pdr(57 mm) Mk V
Dodatkowe:
CKM 7,92 mm Besa i Miotacz ognia
Wyamiary/masa
Dlugość:
7,44 m
Szerokość:
3,25 m
Wysokość:
2,45 m
Masa:
3,96 t
***