Pancerium na facebook

Amerykańskie pojazdy pancerne II Wojna Światowa

Pancerium czołgi

Po rozpoczęciu II Wojny Światowej swoją neutralność zachowały Stany Zjednoczone. Lecz wciąż badając sytuację w Europie. Skuteczne użycie przez Niemców niezależnych dywizji pancernych w Polsce i Francji pokazały w jakim kierunku będzie się rozwijać taktyka broni pancernej. Niemieckie czołgi były uzbrojone w działa 50 mm oraz 75 mm. Do tej pory standardowym uzbrojeniem amerykańskich czołgów było działo 37 mm. Z 400 czołgów wchodzących w uzbrojenie U.S. Army jedynie 18 czołgów M2 można było uznać za nowoczesne.

W latach 1940-42 na bazie czołgu M2A1 zostaje stworzony czołg średni M3 Lee oraz jego Brytyjska odmiana M3 Grant. Czołgi te są produkowane w dużych ilościach lecz ich skuteczność wobec niemieckich odpowiedników jest znikoma. W międzyczasie powstaje następca M3 który początkowo w fazie prototypu występuje jako czołg średni T6. Później będzie to jeden z najbardziej rozpoznawalnych czołgów amerykańskich czyli M4 Sherman. Po wprowadzeniu przez USA programu pomocy Lend-Lease te czołgi są produkowane i dostarczane w ogromnych ilościach do większości krajów zaangażowanych w walkę z Niemcami i ich sojusznikami.

Ogromne zapotrzebowanie produkcyjne nie mogły być pokryte przez istniejące fabryki zdolne do budowy pojazdów pancernych. Jednym z największych takich zakładów był Rock Island Arsenal. Dlatego podłączono przemysł motoryzacyjny, takie firmy jak Chrysler, Dodge, General Motors itd. Powstawały nowe zakłady produkcyjne, jednym z największych były fabryki mieszczące się w Detroit. Wprowadzane modyfikację pochodziły albo z departamentu uzbrojenia albo były pomysłami samych producentów które po akceptacji wojskowych wchodziły w życie. Wyprodukowano ponad 40000 czołgów bazowanych na M4 Sherman. Z czego powstały dziesiątki najróżniejszych modyfikacji tego czołgu.

Również trwały pracę nad czołgami ciężkimi które jednak nie wchodziły w doktrynę broni pancernej U.S. Army. Jednam z takich czołgów był M6 który wyewoluował z prototypu T1. Na jego bazie stworzono czołg ciężki M6A1E2 który miał wziąć udział podczas ładowania w Normandii. Lecz testy tego czołgu przeciągnęły się o wiele za długo. Powstała również seria eksperymentalnych czołgów ciężkich takich jak T29, T30, T32 oraz T34. Pracę nad tymi czołgami trwały aż do końca lat 40tych. Wie z rozwiązań opracowanych i testowanych zostało później wprowadzonych na nowszych konstrukcjach. Jednym z najcięższych pojazdów był niewątpliwie T28 (T95). Początkowo zaklasyfikowany jako super ciężki czołg. Było to działo samobieżne o bardzo potężnym opancerzeniu sięgającym aż do 300 mm. Pojazd ten został wyprodukowany w dwóch egzemplarzach. Przetestowano je dopiero po wojnie.

Dodatkowo prowadzano działa samobieżne oraz niszczyciele czołgów te drugie w odróżnieniu od innych analogicznych konstrukcji dysponowały wieżami. Jednym z najbardziej rozpowszechnionych dział samobieżnych był M7 Priest bazowany na podwoziu M4 Sherman. Na bazie Shermana również powstały takie niszczyciele czołgów jak M10 Wolverine oraz M36 Jackson. Czołgi amerykańskie nie były w stanie wałczyć na równi z czołgami niemieckimi. Sytuacja pogorszyła się jeszcze bardziej gdy Niemcy wprowadzili czołg ciężki Tiger II. Potrzeba na potężniejszy czołg który mógłby zastąpić Shermana zaowocowała powstaniem czołgu M26 Pershing. Który został opracowany na bazie eksperymentalnej serii czołgów T26. Ten czołg początkowo był zaklasyfikowany jako ciężki. Lecz Pershing pojawił się dopiero w 1945 roku, pod sam koniec II Wojny Światowej.

***