Pancerium na facebook

Czołg ciężki T1


Po rozpoczęciu w Europie II Wojny Światowej, armia amerykańska co raz bardziej interesowała się tematem ciężkiego czołgu. Pracę nad wdrążeniem takiego pojazdu rozpoczęto w Aberdeen od października 1939 roku. Do maja 1940 pracę ograniczyły się do wstępnych koncepcji zakładających wagę takiego pojazdu od 50 do 80 ton. Również czołg miał być konstrukcją wielowieżową. Dwie podstawowe wieże miały być uzbrojone w działa 75 mm T6. Dodatkowe uzbrojenie miało być zamontowane w dwóch mniejszych wieżach. Pierwsza miała być uzbrojona w 37 mm działo i CKM .30cal. Druga w działko 20 mm i CKM .30cal. Dodatkowo czołg miał posiadać do czterech CKMów montowanych w jarzmach kulowych po dwa z przodu i tylu kadłuba. Rozważano również użycie mechanicznego sterowania tych że CKMów które miało się odbywać za pośrednictwem kierowcy.

Prezentacja projektu T1
Prezentacja projektu T1

Zaproponowany projekt otrzymał nazwę Ciężki czołg T1 i został zaakceptowany w czerwcu 1940 roku. Wkrótce po tym zrezygnowano z koncepcji czołgu wielowieżowego na rzecz jednej dużej wieży. Zbudowano drewnianą makietę czołgu T1 na potrzeby prezentacji projektu wojskowym. Nowa wieża miała być uzbrojona w działo które było zmodyfikowaną wersją 3 calowego działa przeciwlotniczego T9. Razem z głównym działem w jarzmie było montowane drugie działo 37 mm M5E1. W górnej części wieży miała znaleźć się mniejsza wieżyczka uzbrojona w CKM .30cal. Wieża była obraca za pomocą elektrycznego systemu lub manualnego. Na dachu wieży znajdowała się platforma do montażu CKMu .50cal. W przedniej części czołgu było zamontowanych dwa CKMa .30cal. Początkowo zakładano że załoga czołgu będzie składać się z siedmiu osób później już ostatecznie ustalono liczbę sześciu czołgistów.

Drewniana makieta czołgu T1
Drewniana makieta czołgu T1

Już we wczesnej fazie projektowej spodziewano się znacznych problemów podczas budowy prototypu. Dlatego postanowiono o powołaniu specjalnej komisji „SAE” która miała doradzać podczas prowadzonych prac nad czołgiem T1. Podstawowym problemem była jednostka napędowa. Zakładano że przy wadzę 50 ton czołg będzie musiał posiadać silnik o mocy 1000 km. Rozważano użycie silników Wright Cyclone, Diesel firmy General Motors oraz silnik lotniczy Allison V-1710. Ostatecznie wybrano silnik Wright G-200 o mocy 960 km. Niestety w owym czasie nie było odpowiedniej transmisji która mogła by pasować do czołgu T1. Prace nad nową transmisją stały się priorytetowymi. We wrześniu 1940 podpisano kontrakt z firmą Baldwin Locomotive Works na konstrukcję prototypu i próbnej serii w ilości 50 czołgów. Wkrótce po tym zrezygnowano z transmisji mechanicznej na rzecz elektro-mechanicznej konstrukcji firmy General Electric. Po tych zmianach czołg otrzymał nowy indeks T1E1. Pracę nad prototypem były nękane różnymi technicznymi problemami. Co również spowodowało odejście od idei użycia transmisji elektro-mechanicznej zaproponowanej przez General Electric. We wrześniu 1941 r. ukończono budowę prototypu który przemianowano na T1E2.

Prototyp T1E2
Prototyp T1E2

Testy czołgu odbywały się na terenie firmy Baldwin Locomotive Works. W między czasie rozpoczęto przygotowania do budowy pierwszej serii produkcyjnej. Prototyp był nękany problemami z transmisjom oraz przegrzewającymi się hamulcami. Podczas pokazu prototypu T1E2 zorganizowanego dla departamentu uzbrojenia doszło do kilku awarii czołgu. Zawiódł hydrauliczny system sterowania. Na ostatnich kilometrach przebiegu podczas pokazu był używany jedynie mechaniczny system sterowania. Również doszło do awarii skrzyni biegów i układu obrotowego wieży. Jednak pomimo tych że usterek technicznych czołg wywołał duże zainteresowanie wśród wojskowych. Szybko rozpoczęto pracę modernizacyjne. W przedziale napędowym uproszczono budowę radiatorów. Układ wydechowy został przeniesiony na tylną część pojazdu oraz zastosowano nowe tłumiki wylotowe. Również tylna część kadłuba została przebudowana. Jarzmo z dwoma CKMami .30cal z przodu zostało zmodyfikowane. Jarzmo CKMu w tylnej części wieży zostało zlikwidowano ale na dachu wieży zamontowano platformę do montażu CKMu .50cal.

Zmodyfikowany T1E2
Zmodyfikowany T1E2

Przyłączenie się do II Wojny Światowej przez USA spowodowało przyśpieszenie prac nad ciężkim czołgiem. By zapewnić płynność w produkcji miało powstać kilka serii ciężkiego czołgu. Model T1 miał mieć odlewany kadłub oraz silnik Wright G-200 i mechaniczną transmisje. Model T1E1 różnił się od poprzednika transmisją elektro-mechaniczną. W T1E2 miała być zastosowano przekładnia hydrokinetyczna. Model T1E3 miał mieć kadłub spawany oraz przekładnie hydrokinetyczną. T1E4 różnił się od poprzednika czterema silnikami diesla GM 6-71 i transmisją mechaniczną. Do budowy wybrano modele T1E2 oraz T1E3 które miały być produkowane jako seryjne czołgi ciężkie M6 i M6A1. Co do reszty prototypów to T1, T1E1 oraz T1E4 zostały wycofane z produkcji.

Dane Techniczne
Napęd:
silnik benzynowy Wright G-200, 9-cylindrowy o mocy 960 km
Trakcja:
gąsienicowa
Transmisja:
mechaniczna
Załoga:
6-osobowa
Radiostacja:
brak danych
Zapas paliwa:
1810 l
Opancerzenie
Typ:
kadłub odlewany, stalowe płyty spawane
Przednia płyta:
82-100 mm
Boczne płyty:
44-69 mm
Tyłna płyta:
41 mm
Górna płyta:
25 mm
Dołna płyta:
25 mm
Wieża/nadbudowa:
25-100 mm
Osiągi
Prędkość max:
35 km/h
Zasięg max:
160 km
Pokonywanie rowów:
3,35 m
Pokonywanie ścian:
0,91 m
Kąt podjazdu:
36o
Uzbrojenie
Podstawowe:
działo 76 mm M7 i

działko 37 mm M6
Dodatkowe:
2 CKMy 7,62 mm Browning i

2 CKMy 12,7 mm Browning
Wyamiary/masa
Dlugość:
7,54 m
Szerokość:
3,12 m
Wysokość:
2,99 m
Masa:
57,2 t
***