Pancerium na facebook

GMC M12 King-Kong


Prototyp T6 został standaryzowany jako działo samobieżne 155 mm M12. Od razu złożono zamówienie na 50 maszyn bojowych. Później zamówienie zwiększono do 100 sztuk 10 sierpnia 1942 roku. Prototyp T6 został przerzucony do firmy Pressed Steel Car Company na potrzeby rozpoczęcia produkcji. Pierwszy M12 został przetransportowany na poligon doświadczalny Erie. Gdzie wprowadzono i zatwierdzono układ amunicji przechowywanej na M12. Po czym M12 znów przerzucono tym razem do Fort Bragg gdzie prowadzono testy. Po testach uzgodniono wprowadzenie pomniejszych modyfikacji w podwozie które było bazowane na czołgu M3.

Działo samobieżne M12
Działo samobieżne M12

Główne dowództwo sił lądowych armii USA zgodziło się że 100 dział samobieżnych M12 w pełni zaspokoi aktualne zapotrzebowanie na modalną artylerie. W 1943 r. rozpoczęto plan modernizacji M12 jak i pojazdów wsparcia T14 które w międzyczasie standaryzowano jako M30. Głównym powodem unowocześnienia tych pojazdów była zbliżająca się inwazji w Normandii. Pracę rozpocżeto w firmie Baldwin Locomotive Works w lutym 1944 roku. Dopracowywanie konstrukcji M12 i M30 ukończono w maju 1944 roku. Pomimo wprowadzenia modyfikacji w seryjnym M12 , to wciąż on zachował ten sam układ konstrukcyjny co prototyp T6. Działo 155 mm było zamontowane na podstawie typu M4 w tylnej części pojazdu. Do uzbrajania M12 używano działo 155 mm M1917, M1917A lub M1918M1 zależnie od dostępności. Te działa korzystały z tej samej amunicji, różnice w ich konstrukcji były minimalne. Pociski 155 były dwuczęściowe, 10 pocisków ulokowano na podłodze po bokach działa. Sześć ładunków miotających znajdowało się za tylnym siedzeniem. Kolejne dwa ulokowano obok działa, dwa ostatnie były po środku przedziału bojowego.

Transporter zaopatrzeniowy M30
Transporter zaopatrzeniowy M30

Dla komfortu załogi przedział bojowy wyposażono w sześć siedzeń. Silnik benzynowy Continental R975 C1 znajdował się w przedniej części pojazdu tuż za stanowiskiem kierowcy. Dwa zbiorniki paliwa o łącznej pojemności 757 litrów były zamontowane po bokach przedziału napędowego. Konstrukcja kadłuba była spawana z płyt stalowych o grubości od 13 do 51 mm. Po bojowym debiucie w Europie M12 pokazały swoją wartość bojową przy wspieraniu szybko poruszających się oddziałów pancernych po przełomie w Normandii. W pierwszych dniach inwazji M12 były jedyną ciężką artylerią. Po ataku na linie Zygfryda pod koniec 1944. M12 używano do niszczenia tamtejszych fortyfikacji. Z odległości 914-1829 m pocisk 155 mm miał niszczycielskie działanie na betonowych konstrukcjach. Niekiedy dwa trafienia wystarczały do poddania się załogi niemieckiego bunkru. Również podczas tych działań wojennych M12 ochrzczono mianem King-Kong. Rok po wojnie M12 uznano za przestarzałe i wycofano z uzbrojenia. Jedyny egzemplarz M12 znajduje się w muzeum Fort Sill.

Dane Techniczne
Napęd:
silnik benzynowy Continental R975 C1, 9-cylindrowy o mocy 400 km
Trakcja:
gąsienicowa
Transmisja:
mechaniczna
Załoga:
6-osobowa
Radiostacja:
SCR-508 lub SCR-506
Zapas paliwa:
757 l
Opancerzenie
Typ:
stalowe płyty nitowane/spawane
Przednia płyta:
25-51 mm
Boczne płyty:
do 19 mm
Tyłna płyta:
19 mm
Górna płyta:
13 mm
Dołna płyta:
13 mm
Wieża/nadbudowa:
brak danych
Osiągi
Prędkość max:
39 km/h
Zasięg max:
230 km/h
Pokonywanie rowów:
2,29 m
Pokonywanie ścian:
0,61 m
Kąt podjazdu:
35o
Uzbrojenie
Podstawowe:
działo 155 mm М1917 lub

М1917А1 lub

M1918M1
Dodatkowe:
brak danych
Wyamiary/masa
Dlugość:
6,71 m
Szerokość:
2,67 m
Wysokość:
2,88 m
Masa:
27 t
***