Pancerium na facebook

GMC M7 Priest


Po standaryzacji prototypu działa samobieżnego T32 w kwietniu 1942 r. pojazd otrzymał indeks M7. Produkcję rozpoczęto w firmie American Locomotive Company. Pierwszy seryjny M7 został wyprodukowany w kwietniu 1942 r. produkcje planowano prowadzić do sierpnia 1943 roku. Pierwsze dwa seryjne M7 przebyły do Aberdeen 6 kwietnia 1942 roku. Po testach balistycznych jeden z prototypów był poddany dalszym testom natomiast drugi wysłano do przeprowadzenia modyfikacji. Te prace zaowocowały zwiększeniem zapasu amunicji do 69 pocisków 105 mm.

Wczesne działo samobieżne M7
Wczesne działo samobieżne M7

Do zwiększenia przestrzenie wewnątrz pojazdu zlikwidowano cztery siedzenia. Stanowisko CKMu 12,7 mm zostało przebudowane z myślą o jak największym zwiększeniu przestrzeni wewnątrz. W prototypach jak i wczesnych seryjnych pojazdach dolna przednia część podwozia była nitowana, później używano spawu analogicznie jak na czołgach M4. Po raz pierwszy M7 zobaczyły akcję w El Alamein, tam również M7 otrzymały nieoficjalną nazwę Kaplan(Priest). Było to spowodowane podobieństwem platformy CKMu do ambony kościelnej. M7 Priest wprowadzano w coraz większych ilościach zamieniając nimi działa samobieżne T19. Ostatecznie M7 stał się sztandarową mobilna artylerią armii USA. Po za przerwą w marcu 1943 r. działa samobieżne M7 były dostarczane sukcesywnie co miesiąc aż do zakończenia produkcji w sierpniu 1943 roku. Ogólnie wyprodukowano 2814 dział samobieżnych M7.

Późniejsze działo samobieżne M7
Późniejsze działo samobieżne M7

Pod koniec 1943 r. doświadczenie bojowe jak i testy pokazały że jest konieczność unowocześnienia konstrukcji M7. Do ochrony narażonej na ostrzał amunicji zostały opracowane podnoszone ekrany pancerne montowane po bokach maszyny. Wprowadzono nowy zatrzask lufy haubicy używany podczas przejazdu. Oraz różne pomniejsze elementy stosowane w czołgach M4 z którymi M7 zaczął współdzielić podwozie. Produkcje unowocześnionych M7 rozpoczęto w American Locomotive Works od marca do października 1944 roku. Wyprodukowano wtedy 500 maszyn bojowych. Dodatkowe 176 działa samobieżnych M7 zostało skonstruowanych w firmie Federal Machine and Welder Company w marcu 1945 roku.

Dane Techniczne
Napęd:
silnik benzynowy Continental R975 C4, 9-cylindrowy o mocy 400 km
Trakcja:
gąsienicowa
Transmisja:
mechaniczna
Załoga:
7-osobowa
Radiostacja:
SCR-508
Zapas paliwa:
662 l
Opancerzenie
Typ:
stalowe płyty nitowane/spawane
Przednia płyta:
51-108 mm
Boczne płyty:
13-38 mm
Tyłna płyta:
13 mm
Górna płyta:
brak danych
Dołna płyta:
13-25 mm
Wieża/nadbudowa:
brak danych
Osiągi
Prędkość max:
39 km/h
Zasięg max:
180 km
Pokonywanie rowów:
2,20 m
Pokonywanie ścian:
0,61 m
Kąt podjazdu:
36o
Uzbrojenie
Podstawowe:
haubica 105 mm M2A1
Dodatkowe:
CKM 12,7 mm Browning
Wyamiary/masa
Dlugość:
6 m
Szerokość:
2,87 m
Wysokość:
2,94 m
Masa:
22-23 t
***