Pancerium na facebook

GMC T28 (T95)


We wrześniu 1943 r. rozpoczęto program budowy ciężkiego czołgu dobrze opancerzonego i uzbrojonego. Departament obrony oszacował że po inwazji w Europie zaplanowanej na 1944 r. będzie potrzebny pojazd zdolny do niszczenia umocnień wroga samemu pozostając nie wrażliwym na większość ówczesnych broni przeciw pancernych. Nowy czołg miał być uzbrojony w działo 105 mm T5E1, posiadać opancerzenie do 200 mm. Zakładano że nowy pojazd zostanie wyposażony w transmisje elektro-mechaniczną analogiczną do tej zaprojektowanej dla czołgu T1E1. Według wczesnego planu produkcyjnego miało zostać skonstruowanych 25 takich pojazdów, w przeciągu 11-12 miesięcy taki plan był konieczny by zdążyć do inwazji w Europie.

Wczesny concept T28
Wczesny concept T28

Jednak wojskowi nie zgodzili się na budowę 25 maszyn tego typu. Zostało ustalone że produkcji trafi pięć egzemplarzy. Do tego transmisja elektro-mechaniczna musiała być zastąpiona mechaniczną. Oraz zwiększeniem przedniego pancerza do 300 mm co zwiększyło masę do 95 ton. Nowy pojazd otrzymał oznaczenie T-28. Zaproponowany czołg miał niską sylwetkę i był pozbawiony wieży. Działo 105 mm T5E1 miało być montowane w przedniej części kadłuba. Załoga miał składać się z czterech osób. Zarówno stanowisko kierowcy jak i dowódcy zostały wyposażone w kopuły obserwacyjny. Przy czym na kopule dowódcy miał znaleźć się CKM 12,7 mm.

Prototyp T95 numer 1
Prototyp T95 numer 1

W lutym 1945 r. departament obrony zażądał by zmienić nazwę pojazdu z T-28 na T-95. Ta zmiana zaszła dopiero w marcu 1945 roku. Z powodu ogromnych gabarytów jak i ciężaru nowego pojazdu trudno było znaleźć odpowiednią fabrykę do rozpoczęcia produkcji pięciu próbnych egzemplarzy. Ostatecznie podpisano kontrakt na budowę T-95 z firmą Pacific Car and Foundry Company. W maju 1945 r. firma otrzymała pierwsze plany konstrukcyjne T-95. W czerwcu dokonano pierwszych odlewów opancerzenia i rozpoczęto pracę spawalnicze. Pierwszy kadłub ukończono we wrześniu 1945 roku. Po zakończeniu II Wojny Światowej, ilość T-95 zmniejszono do dwóch egzemplarzy. Pierwszy prototyp dostarczono na poligon w Aberdeen 21 grudnia 1945 roku. Drugi prototyp przybył do Fort Knox 10 stycznia 1946 roku.

T95 holuje dodatkowe zawieszenie
T95 holuje dodatkowe zawieszenie

T95 był napędzany silnikiem Ford GAF o mocy 500 km. Ten sam silnik wykorzystano w czołgu Pershing jednak różnica masy obu maszyn była ogromna. Tak słaby silnik w przypadku T95 wymagał specjalnej transmisji oraz skrzyni biegów by umożliwić poruszanie się pojazdu z prędkością do 12 km/h. By zapewnić odpowiednią stabilność tak ciężkiemu pojazdowi opracowano specjalne zawieszenie montowane w dwóch rzędach. T95 posiadał aż cztery zestawy zawieszenia z czego dwa zewnętrzne mogły być demontowane i holowane za pojazdem. Zewnętrzne zawieszenie było wyposażone w osłony pancerne o grubości 100 mm. Podczas testów na poligonie w Aberdeen cztero osobowa załoga T95 rozczepiła zewnętrzne moduły zawieszenia w przeciągu czterech godzin. Tyle samo czasu zajęło podpięcie dodatkowych par zawieszenia. Za trzecim podejściem udało się zmniejszyć czas do dwóch godzin.

T95 na platformie
T95 na platformie

Potężnie uzbrojony i opancerzony T95 nie wpasowywał się w doktrynę pojazdów pancernych armii USA. Gdzie przede wszystkim stawiano na mobilność czym T95 ni jak nie mógł się pochwalić. W czerwcu 1946 r. rozpoczęła się kolejna debata o to jak prawidłowo nazwać T95 lecz ostatecznie pozostawiono nazwę jako T28 (T95). Jeden z prototypów pozostawał na testach w Aberdeen do końca 1947 roku. Testowano głównie wytrzymałość podzespołów w tak ciężkim pojeździe. Ogółem podczas testów T28 (T95) przejechał 870 km z czego 205 km po drogach i 665 km w terenie. Mały przebieg był spowodowany niewielką prędkością optymalną która wynosiła 9-10 km/h. Dodatkowym czynnikiem było małe zainteresowanie tym projektem. Testy zostały ukończono jeszcze przed ostatecznym postanowieniem departamentu uzbrojenia o zaprzestaniu prac nad pojazdami o masie do 100 ton. Jeden z T28 (T95) zachował się do dziś, aktualnie znajduje się w muzeum Pattona mieszczącym się w Fort Knox.

Dane Techniczne
Napęd:
silnik benzynowy Ford GAF o mocy 500 km
Trakcja:
gąsienicowa
Transmisja:
mechaniczna
Załoga:
4-osobowa
Radiostacja:
brak danych
Zapas paliwa:
brak danych
Opancerzenie
Typ:
odlewane elementy, stalowe płyty spawane
Przednia płyta:
do 300 mm
Boczne płyty:
do 150 mm
Tyłna płyta:
brak danych
Górna płyta:
38 mm
Dołna płyta:
25 mm
Wieża/nadbudowa:
do 300 mm
Osiągi
Prędkość max:
12 km/h
Zasięg max:
160 km
Pokonywanie rowów:
2,9 m
Pokonywanie ścian:
0,70 m
Kąt podjazdu:
brak danych
Uzbrojenie
Podstawowe:
działo 105 mm T5E1
Dodatkowe:
CKM 12,7 mm Browning
Wyamiary/masa
Dlugość:
11 m
Szerokość:
3,10-4,5 m
Wysokość:
2,85 m
Masa:
86 t
***