Pancerium na facebook

GMC T83


Po skutecznym wprowadzeniu dział samobieżnych M12 główne dowództwo artylerii armii USA złożyło wniosek o wprowadzenie kolejnych analogicznych pojazdów uzbrojonych w działa 155 mm. Do tego czasu zapas dział 155 mm typu M1918 uszczuplił się do tego stopnia że trzeba było zastosować inne uzbrojenie. Rozwianiem okazała się armata 155 M1A1 która była mocniejszym przedstawicielem z rodziny dział 155 mm. Po pierwszych pracach projektowych wiadomo było że podwozie M12 nie będzie nadawać się do montażu działa M1A1. Dalsze pracę przyniosły efekty w postaci zmodyfikowanego podwozia czołgu M4 Sherman ostatnich modeli. Podwozie zostało znacznie poszerzone, zastosowano poziome zawieszenie typu VHSS orasz szersze gąsienice.

Działo samobieżne T83
Działo samobieżne T83

Konstrukcja nadwozia była analogiczna do tej z M12. Silnik znajdował się za przedziałem kierowcy który był wyposażony w dwa włazy z kopułami obserwacyjnymi. Uzbrojenie było zamontowane w tylnej otwartej części pojazdu. Awaryjny właz był zamontowany pod stanowiskiem asystenta kierowcy. Kadłub był konstrukcją spawaną z płyt stalowych grubości od 13 do 108 mm. Zaczynając od 18 marca 1944 zaczęto przygotowywać produkcję pięciu próbnych egzemplarzy które otrzymały indeks T83. Firma Pressed Steel Car Company otrzymała kontrakt na konstrukcję tych pojazdów. Pierwszy T83 został ukończony w 28 lipca 1944 roku. Testy na poligonie w Aberdeen były bardzo zadowalające. Testy balistyczne pokazały dobrą stabilność pojazdu zarówno z jak i bez opuszczanego stabilizatora. Ogółem z działa 155 mm M1A1 oddano 200 wystrzałów. Po czym przezbrojono T83 w haubicę 203 mm M1. Po oddaniu 75 strzałów, nie pojawiły się żadne problemy z takim uzbrojeniem. Na podstawie tych testów w listopadzie 1944 r. postanowiono że ostatnie dwa prototypy T83 mają zostać wyposażone w haubicę 203 mm M1 i otrzymać indeks T89.

T83 przygotowany do strzału
T83 przygotowany do strzału

Drugi i trzeci prototyp T83 zostały ukończone w październiku 1944 r. i przerzucone do Fort Bragg. Po miesiącu intensywnych testów wprowadzono w ich konstrukcję różne modyfikację. Jednymi z najważniejszych były zwiększenie przestrzenie w przedziale bojowym, wyposażenie w tylną platformę oraz zmiany w układzie amunicji. Prototyp numer 2 został wysłany do Aberdeen a numer 3 do depozytu broni pancernej w Lima. Produkcja seryjna T83 została rozpoczęta w lutym 1945 r. do końca roku wyprodukowano 418 pojazdów. Później T83 był standaryzowany jako M40.

Dane Techniczne
Napęd:
silnik benzynowy Continental R975 C4, 9-cylindrowy o mocy 400 km
Trakcja:
gąsienicowa
Transmisja:
mechaniczna
Załoga:
8-osobowa
Radiostacja:
brak danych
Zapas paliwa:
814 l
Opancerzenie
Typ:
stalowe płyty spawane
Przednia płyta:
51-108 mm
Boczne płyty:
13-25 mm
Tyłna płyta:
13 mm
Górna płyta:
13 mm
Dołna płyta:
13-25 mm
Wieża/nadbudowa:
brak danych
Osiągi
Prędkość max:
39 km/h
Zasięg max:
160 km/h
Pokonywanie rowów:
2,30 m
Pokonywanie ścian:
0,61 m
Kąt podjazdu:
36o
Uzbrojenie
Podstawowe:
działo 155 mm М1A1 lub

M2
Dodatkowe:
brak danych
Wyamiary/masa
Dlugość:
7,12 m
Szerokość:
3,15 m
Wysokość:
3,30 m
Masa:
37 t
***