Pancerium na facebook

Projekt E-50


W maju 1942 r. główny konstruktor E. Kniepkamp i szef placówki badawczo rozwojowej „WaPruAmt 6” utworzył specjalny eksperymentalny oddział. Ten oddział miał projektować nowe przyszłościowe pojazdy pancerne. Z racji tego że była to prywatna inicjatywa E. Kniepkampa pracę szły bardzo powoli gdyż większość czasu poświęcano projektom seryjnym lub zamówieniom wojska. Do lutego 1943 r. opracowano podstawowe założenia specyfikacji nowych pojazdów pancernych. Sam projekt otrzymał nazwę „Seria E”. E od Entwicklung – rozwój.
W pojazdach serii E planowano wprowadzać następującą specyfikację:

  • -Maksymalnie zwiększyć grubość przedniego pancerza, zwiększenie mocy ognia i zasób amunicji.
  • -Zaprojektować transmisje modularną co miało ułatwić eksploatację i naprawy.
  • -Do zwiększenie przestrzeni wewnątrz i zmniejszenia wysokości pojazdów, planowano montowanie elementów zawieszenia na zewnątrz. Silnik i transmisja miały znajdować się z tyłu.
  • -Konstrukcja podwozia miała umożliwić naprężenie gąsienicy w przypadku zerwania któregoś z kół. Tym samym pozwalając pojazdowi na wycofanie się.
  • -Wykorzystanie jak największej liczby części zunifikowanych w różnych pojazdach z serii E co przyśpieszyłoby produkcję jak i naprawy.

Z powodu przeciążenia produkcyjnego w większych fabrykach planowano wdrążyć produkcję pojazdów z serii E w mniejszych firmach nie zaangażowanych w seryjną produkcję. Pojazdy z serii E poza najcięższym przedstawicielem E-100 miały mieć silnik i transmisję z tyłu. Jedną z przyczyn takiego rozmieszczenia przedziału napędowego była większa odporność tylnych kół wiodących na ostrzał.

Projekt E-50 miał być standardowym czołgiem wermachtu. Kontrakt na budowę E-50 podpisano z firmą Weserhuette Bad Oeyenhausen. Jego produkcja miała być zunifikowana z ciężkim czołgiem E-75. Zakładano że zarówno E-50 jak i E-75 będą miały podobną budowę. Wspólne silniki, system chłodzenia, zbiorniki paliwa, koła wiodące, gąsienice i inne pomniejsze elementy. Z tą różnicą że w E-50 będzie więcej miejsca w środku na wskutek użycia cieńszych płyt pancernych. W ten sposób oba pojazdy mogły być montowane na jednej linii produkcyjnej. Na obu czołgach planowano użycie silników benzynowych typu Maybach HL 233P. Produkcja seryjna tych silników miała rozpocząć się na początku 1945 roku. Sama konstrukcji silnika była zmodyfikowaną wersją HL 230 z podniesioną mocą do 900 km. Innym wariantem napędu w czołgach E-50/75 miał być silnik benzynowy Maybach HL 234 o mocy 900 km z bezpośrednim wtryskiem paliwa.

Szkic podwozia E-50
Szkic podwozia E-50

Prace nad transmisją, hamulcami i mechanizmem sterującym od samego początku były przemyślane jako zunifikowane, pasujące do obu czołgów. Planowano użyć hydromechanicznej lub mechanicznej 8-biegowej skrzyni biegów. E-50 miał rozwijać prędkość do 60 km/. W skład podwozia E-50 wchodziły dwa koła wiodące i sześć nośnych na bok maszyny. Koła nośne były montowane w dwurząd, trzy koła w rzędzie zewnętrznym i trzy w wewnętrznym grupowane w pary. Zawieszeni miało skradać się ze sprężyn typu Belleville - sprężyny tarczowe umieszczone w cylindrycznych obudowach. Tego typu zawieszenie zewnętrzne było opracowane przez Dr. Lera.

Szkic E-50
Szkic E-50

Kadłub E-50 miał być prawie identyczny do tego użytego na Tiger II. Planowano użyć wieże typu Schmalturm – wąska wieża opracowana na potrzeby Panther Ausf. F. Podstawowym uzbrojeniem E-50 miało być działo 88 mm KwK 43 L/71. Amunicja do działa transportowana wyłącznie w kadłubie. Jednym z opcjonalnych systemów w wieży miał być pół automatyczny system przeładujący działo. Tego typu mechanizm był opracowana przez firmę Skoda. Rozważano również użycie jeszcze mocniejszego uzbrojenia w postaci działa 105 mm. Łączenie płyt pancernych miało odbywać się głównie na zasadzie spawu.

Działo 88 mm KwK 43 L/71
Działo 88 mm KwK 43 L/71

W latach 1944-45 opracowano przyrząd nocnego widzenia który był sporadycznie montowany na czołgach Panther Ausf. G. Tego typu osprzęt również miał być użyty na czołgu E-50. Wyposażone w podczerwień E-50 miały współdziałać z transporterami podświetlającymi cele przy pomocy reflektorów podczerwieni Uhu. Pod koniec 1944 r. w fabryce Dortmund-Hoerder Huttenverein planowano przetestować zawieszenie E-50/75 na ciężkim czołgu Tygrys II. Do końca wojny pracę nad czołgiem E-50 były bardzo daleko od ukończenia. Firma Adler zajmująca się konstrukcją transmisji, zawieszenia i hamulców ograniczyła się do wykonania planów konstrukcyjnych. Powstały również makiety czołgu E-50. Warto dodać że wiele rozwiązań opracowanych przez Niemców zostało wykorzystanych w konstrukcja po wojennych.

Dane Techniczne
Napęd:
silnik benzynowy Maybach HL 233P o mocy 900 km lub Maybach HL 234 o mocy 900 km
Trakcja:
gąsienicowa
Transmisja:
mechaniczna
Załoga:
brak danych
Radiostacja:
brak danych
Zapas paliwa:
brak danych
Opancerzenie
Typ:
stalowe płyty spawane
Przednia płyta:
brak danych
Boczne płyty:
brak danych
Tyłna płyta:
brak danych
Górna płyta:
brak danych
Dołna płyta:
brak danych
Wieża/nadbudowa:
do 120 mm
Osiągi
Prędkość max:
60 km/h
Zasięg max:
brak danych
Pokonywanie rowów:
brak danych
Pokonywanie ścian:
brak danych
Kąt podjazdu:
brak danych
Uzbrojenie
Podstawowe:
działo 88 mm KwK 43/44 L/71
Dodatkowe:
2-3 CKMy 7,92 mm MG 42
Wyamiary/masa
Dlugość:
brak danych
Szerokość:
brak danych
Wysokość:
brak danych
Masa:
50 t
***