Pancerium na facebook

Czołg ciężki Tiger I


Czołg ten wyewoluował z poprzednich prototypów min. VK 4501(H). Autorem całego projektu był inż. Erwin Aders zwany też „Ojcem Tygrysów”. Prototyp bazowy Tygrysa otrzymał indeks Pz.Kpfw.VI Tiger Ausf.H1. H1 - oznaczało wieże i uzbrojenie firmy Krupp. Na początku września 1942 r. rozpoczęto seryjną produkcję nowego czołgu ciężkiego Tiger. Po wprowadzeniu do uzbrojenia Tygrysa królewskiego pojazd otrzyma nazwę Tiger 1. W między czasie prowadzono intensywne testy na poligonie w Kummersdorfie. Testowany tam Tygrys przejechał 960 km, przy czym w trudnym terenie maszyna osiągała prędkość do 18 km/h spalając 430 l benzyny na 100 km.

Prototyp Tiger Ausf.H1
Prototyp Tiger Ausf.H1

Również powstał drugi wariant uzbrojenia dla Tygrysa. Była nim wieża firmy Rheinmetall-Borsig uzbrojona w działo 75 mm KwK 42 L/70 oraz CKM MG 34. Tygrys z tym uzbrojeniem był oznaczony numerem H2. Podstawowym uzbrojeniem Tygrysów była armata 88 mm KwK 36. Działo to było produkowane przez fabrykę Wolf w Magdeburgu. Działo to dysponowało bardzo dobrą balistyką mogąc razić cele oddalone nawet o 2,5 km. W pierwszych maszynach montowano celownik optyczny typu TZF 9a w późniejszych TZF 9b. W ostatnich Tygrysach zastosowano celownik TZF 9c posiadający 5 krotne powiększenie. Uzbrojeniem dodatkowym były dwa CKMy MG 34. Jeden montowany w wieży drugi w przedniej części kadłuba.

Prototyp Tiger Ausf.H2
Prototyp Tiger Ausf.H2

Do 18 września 1942 r. w fabryce Henschela wyprodukowano 4 Tygrysy. Kolejne dwa wyprodukowane Tygrysy pierwszej serii przerzucono do formujących się batalionów ciężkich czołgów. Podczas produkcji Tygrysów nieustannie ich konstrukcja była poddawana licznym modyfikacją zarówno wewnętrznym jak i zewnętrznym. Pierwsze 9 tygrysów nie posiadały bocznych błotników oraz skrzyni z tyłu wieży. Te elementy dodano w drugiej serii produkcyjnej w grudniu 1942 roku. W maju 1943 r. na Tygrysach zaczęto montować wyrzutnie pocisków odłamkowych do ochrony przed piechotą. Oraz wyrzutnie granatów dymnych 90 mm do stawiania zasłony. Na późniejszych maszynach granaty dymne były wystrzeliwane bez pośrednio z wieży przez specjalny otwór umieszczony obok włazu ładowniczego.

Produkcja Tygrysa
Produkcja Tygrysa

W drugiej połowie 1943 r. na Tygrysach rozpoczęto montaż nowych wieżyczek obserwacyjnych dowódcy które były zunifikowana z czołgami Pantera. Na wieżyczce można było montować dodatkowy CKM MG 34. Pod koniec 1943 r. Tygrysy zaczęto pokrywać specjalną warstwą tworzywa znanego jako Zimmerit. Była to masa ceramiczna która przeciwdziałała miną magnetycznym uniemożliwiając przyczepianie ich do czołgu. Na pierwszych 250 Tygrysach montowano silniki Maybach HL 210P30, na nowszych zastąpiono je silnikami Maybach HL 230P45. Tygrysy używane w ciepłych regionach np. Afryka były wyposażone w specjalne filtry powietrza typu FeiFel.

Wczesny Tygrys
Wczesny Tygrys

Późniejsze czołgi oznaczano indeksem Ausf. E. Tego typu Tygrysy istniały w dwóch wariantach różniły się m.in. zastosowanymi radiostacjami. Czołgi typu Sd.Kfz.267 posiadały radiostację typu FU 5 i FU 8. Natomiast Sd.Kfz.268 zostały wyposażone w radiostację typu FU 5 i FU 7. Niektóre Tygrysy były modyfikowane w warunkach polowych do zadań inżynieryjnych. Głównie do holowania uszkodzonych Tygrysów. Jedną z ostatnich modyfikacji Tygrysa I był Ausf. H.

Seryjny Tygrys
Seryjny Tygrys

Czołgi od 1 do 495 były wyposażone w aparaturę pozwalającą na pełne zanurzenie do 4 m. Przed zanurzeniem na czołg była montowana specjalna rura teleskopowa o długości 3 m podająca tlen. Gazy spalinowe były wydalane bez pośrednio do wody. Pojazdy przystosowane do zanurzenia zostały bardzo dokładnie uszczelnione. Na potrzeby testów zbudowano zbiornik w którym jeden z Tygrysów przestał w pełnym zanurzeniu 2,5 godziny z włączonym silnikiem. W tamtych czasach Tygrys był jedynym seryjnie produkowanym czołgiem wyposażonym w tego typu osprzęt.

Wodowanie Tygrysa
Wodowanie Tygrysa

W ostatnich czołgach licząc od 800-maszyny zmodyfikowano podwozie Tygrysów wymieniając koła nośne do tej pory wyposażone w gumowy bandaż na stalowe. By zapewnić jeszcze większą niezawodność układu jezdnego demontowano zewnętrzny rząd kół nośnych pozostawiając tylko dwa pełne rzędy kół. Również zwiększono grubość opancerzenia górnych płyt pancernych.

Tygrys z działem 88mm L/71
Tygrys z działem 88mm L/71

Jesienią 1943 r. jeden z Tygrysów przezbrojono w działo 88 mm KwK 43 L/71 lecz ostatecznie to działo zaczęto montować na Tygrysach królewskich. Standardowym uzbrojeniem Tygrysa było działo W późniejszych Tygrysach poprawiono grubość opancerzenia oraz zawieszenie. Na czołgach produkowanych od polowy 1944 zaczęto stosować części zunifikowane z Tygrysem królewskim. Tygrysy również były przekazywane sojusznikom Niemiec m.in. Węgrom i Włochom. Jeden z tygrysów kupili Japończycy, ale czołg nie został dostarczony do Japonii. Tygrysy wałczyły na wszystkich frontach Europy oraz Afryki.

Dane Techniczne
Napęd:
silnik benzynowy Maybach HL 230P30, 12-cylindrowy o mocy 650 km lub
230P45, 12-cylindrowy o mocy 700 km
Trakcja:
gąsienicowa
Transmisja:
mechaniczna
Załoga:
5-osobowa
Radiostacja:
brak danych
Zapas paliwa:
534 l
Opancerzenie
Typ:
stalowe płyty spawane
Przednia płyta:
100 mm
Boczne płyty:
82 mm
Tyłna płyta:
82 mm
Górna płyta:
28 mm
Dołna płyta:
28 mm
Wieża/nadbudowa:
28-100 mm
Osiągi
Prędkość max:
40 km/h
Zasięg max:
100 km
Pokonywanie rowów:
2,3 m
Pokonywanie ścian:
0,79 m
Kąt podjazdu:
35o
Uzbrojenie
Podstawowe:
działo 88 mm KwK 36 L/56
Dodatkowe:
2-3 CKMy 7,92 mm MG 34 lub MG 42
Wyamiary/masa
Dlugość:
8,45 m
Szerokość:
3,70 m
Wysokość:
3 m
Masa:
569 t
***