Pancerium na facebook

Jagdtiger


Jesienią 1942 r. Hitler wydał rozkaz zaprojektowania ciężko opancerzonego przeciwpancernego systemu uzbrojonego w długo lufowe działo 128 mm. Dodatkowym warunkiem była konieczność łatwego przezbrajania takiego pojazdu w haubice 150 mm. W 1943 r. rozpoczęto pracę nad tym projektem. W międzyczasie dr. F. Porsche zaproponował przezbrojenie szturmowego działa samobieżnego Ferdynand w wymagane działo 128 mm PaK 44 L/55. Jednak pracę obrały inny kierunek gdyż pod bazę nowego pojazdu wybrano eksperymentalne podwozie czołgu Tiger II. Drewniany model w skali 1:1 został zademonstrowany Hitlerowi 20 października 1943 roku. Nowa maszyna bojowa zrobiła ogromne wrażenie wśród wojskowych jak i samego Hitlera. Tym samym dając zielone światło na rozpoczęcie dalszych prac.

Makieta Panzerjager Tiger
Makieta Panzerjager Tiger

W grudniu 1943 r. rozpoczęto konstruowanie dwóch prototypów. Pracę trwały do lutego 1944 roku. Pracę nad prototypami trwały w zakładach Nibelungenwerk. W kwietniu na poligonie w Kummersdorf zademonstrowano oba prototypy oznaczone indeksami Fgst 305001 i 305002. Seryjną produkcje planowano rozpocząć na rok 1944. Produkcja miał być rozpoczęta zarówno w fabryce firmy Henschel jak i w zakładach Nibelungenwerk. Jednak po wstępnych obliczeniach wyszło na to że produkcja jednego egzemplarza przewyższa zakładany budżet. Dlatego przed producentami postawiono zadanie na jak największe obniżenie kosztów oraz czasu potrzebnego na produkcję nowych pojazdów. Jedną z najbardziej czasochłonnych i kosztownych części było zawieszenie. Początkowo opracowane przez firmę Henschel bazowane na Tiger II.

Prototyp-1 Porsche
Prototyp-1 Porsche

W między czasie dr. F. Porsche zaproponował nowe zawieszenie analogiczne do tego zastosowanego w Ferdinandzie. Zawieszenie Porsche było prostsze i tańsze od zaproponowanego przez firmę Henschel. Dodatkowym plusem dla zawieszenia Porsche była mniejsza waga o 1200 kg. Lecz podczas testów na poligonie doszło do awarii zawieszenia Porsche. Co razem z napiętymi stosunkami pomiędzy dr. Porsche a departamentem uzbrojenia spowodowało o decyzji użycia zawieszenie Henschel. Aczkolwiek zawieszenia typu Porsche były produkowane w małych ilościach. W tym jeden z prototypów miał właśnie takie zawieszenie. W kwietniu 1944 r. Hitler nadał nowemu pojazdowi nazwę Panzerjager Tiger oraz nadano indeks SdkFz 186. W międzyczasie pojazd znów przemianowano tym razem otrzymał nazwę Jagdtiger pod która jest najbardziej rozpoznawalny.

Prototyp-2 Henschel
Prototyp-2 Henschel

Ciężki niszczyciel czołgów Jagdtiger został bardzo potężnie opancerzony. Przedni płyta pancerna nadbudowy miała grubość 250 mm pochylona pod kątem 75o. Tylna i boczna miały grubość 80 mm, górna 45 mm. Podwozie zapożyczone od Tiger II miało podobne opancerzenie. Przednia płyta 150 mm, pochylona pod kątem 40 o. Boczna płyta miała 80 mm pochylano o 65 o, tylna 80 mm. Zoologa Jagtigera składała się z sześciu osób. Głównym uzbrojenie pojazdu było działo 128 mm PaK 44(80) oraz do dwóch CKMów 7,92 mm MG 34 lub 42. Do walki z piechotą dodano granatnik dookolnego ostrzału wystrzeliwujący granaty dymne, odłamkowe, oświetlające i sygnalizacyjne. Zawieszenie składało się z 9 kół nośnych i dwóch kół wiodących na bok maszyny. Koła nośne były ulokowane rzędowo. Cztery koła nośne w rzędzie wewnętrznym i pięć kół w zewnętrznym. Amortyzacja kół nośnych odbywała się za pomocą drążków skrętnych. Pojazd był napędzany silnikiem benzynowym 12-cylindrowym Maybach HL230P o mocy 700 km. Przedział napędowy był wyposażony w system gaszenia pożaru. System działał automatycznie po przekroczeniu temperatury ponad 120oC. Pojemność zbiorników paliwa wynosiła 860 litrów benzyny. Zasięg działania Jagtigera wynosił do 170 km. Jagtiger był największym użytym niszczycielem podczas II Wojny Światowej, jego masa bojowa wyniosła 75 ton.

SdkFz 186 Jagtiger
SdkFz 186 Jagtiger

Natomiast 20 kwietnia 1944 r. wyszło rozporządzenie o rozpoczęciu seryjnej produkcji z początkową liczbą 100 maszyn. Lecz produkcja była wstrzymywana aż do końca 1944 roku. Co było spowodowane przeciążeniem produkcyjnym w zakładach Henschel. Dlatego postanowiono o przerzuceniu produkcji do zakładów Nibelungenwerk. W listopadzie fabryka została poważnie uszkodzona przez naloty alianckich bombowców. Do tego zwiększono zamówienie do 150 maszyn. Kolejnym problemem w produkcji było działo 128 mm którego po prostu nie wystarczało do uzbrojenia wszystkich Jagdtigerów. Dlatego w ramach rozwiązania zastępczego postanowiono część Jagtigerów uzbroić w działa 88 mm PaK 43/3 L/71. Miało powstać do 20 Jagtigerów z takim wariantem uzbrojenia. Dokładnie nie wiadomo czy choćby jeden Jagtiger był uzbrojony w działo 88 mm. Do końca wojny zakłady Nibelungenwerk wyprodukowały od 70 do 79 ciężkich niszczycieli Jagtiger. Do naszych czasów zachowało się trzy egzamplarza Jagtigera. Jeden znajduje się w angielskim muzeum Bovington. Drugi jest w posiadaniu rosyjskiego muzeum Kubinka. Trzeci Jagtiger wchodzi w skład kolekcji amerykańskiego muzeum Aberdeen.

Dane Techniczne
Napęd:
silnik benzynowy Maybach HL 230P30, 12-cylindrowy o mocy 700 km
Trakcja:
gąsienicowa
Transmisja:
mechaniczna
Załoga:
6-osobowa
Radiostacja:
FuG 5 lub FuG 8 oraz FuG Spr
Zapas paliwa:
860 l
Opancerzenie
Typ:
stalowe płyty spawane
Przednia płyta:
150 mm
Boczne płyty:
80 mm
Tyłna płyta:
80 mm
Górna płyta:
40 mm
Dołna płyta:
25-40 mm
Wieża/nadbudowa:
80-250 mm
Osiągi
Prędkość max:
36 km/h
Zasięg max:
160-170 km
Pokonywanie rowów:
2,5 m
Pokonywanie ścian:
0,85 m
Kąt podjazdu:
35o
Uzbrojenie
Podstawowe:
działo 88 mm KwK 43 L/71
Dodatkowe:
do 2 CKMów 7,92 mm MG 34 lub MG 42
Wyamiary/masa
Dlugość:
10,65 m
Szerokość:
3,75 m
Wysokość:
3,05 m
Masa:
752 t
***