Pancerium na facebook

Selbsfahrlafette V


W maju 1941 r. Hitler zażądał rozpoczęcia prac nad niszczycielami czołgów uzbrojonymi w działa 105 mm lub 128 mm. Jako bazy pod nowy pojazd użyto podwozia z eksperymentalnego czołgu VK 3001(H). Kadłub tego czołgu miał opancerzenie do 60 mm. Koła nośne były ułożone w dwu rząd. Pojazd został wyposażony w gąsienice o szerokości 520 mm. Jednostką napędową był silnik Maybach HL116 o mocy 300 km. Konstrukcją samego niszczyciela zajęła się firma Rheinmetall-Borsig. Nowy pojazd otrzymał indeks Panzer-Selbstfahrlafette V. Głównym uzbrojeniem było działo Gerat 40 wystrzeliwujące pociski 128 mm z prędkością początkową 910 m/s.

Selbstfahrlafette V przód
Selbstfahrlafette V przód

Uzbrojenie zostało zamontowane w pancernej nadbudowie otwartej u góry. Opancerzenie nadbudowy miało grubość do 30 mm. Do zamontowania siedmio tonowej armaty koniecznym okazało się wydłużenie podwozia i dodanie dodatkowej pary kół nośnych. Załoga składała się z pięciu osób. Zapas amunicji do działa wynosił 18 pocisków 128 mm. Masa pojazdu wzrosła o 6 ton w porównaniu do VK 3001(H) który ważył 30 ton. Wstępne testy działa 128 mm pokazały że jest w stanie przebić dowolny ówczesny czołg nawet z dystansu 2000 m. Jednak z powodu dużych rozmiarów działa jak i skomplikowanej obsługi dystansem zalecanym podczas obstrzału było 1500 m.

Selbstfahrlafette V tył
Selbstfahrlafette V tył

Pierwszy egzemplarz niszczyciela czołgów 128 mm został ukończony we wrześniu 1941 roku. Drugi egzemplarz skonstruowano pod koniec 1941 r. oba pojazdy wysłano na wschodni front by przetestować je w warunkach bojowych. Gdzie oba prototypy były dosyć intensywnie eksploatowane, jeden z nich zniszczył od 23 do 26 radzieckich czołgów. Z powodu częstych awarii załogi nazywały te pojazdy „Stuter Emil” - uparty Emil. W międzyczasie podjęto decyzję o zaprzestaniu prac nad Panzer-Selbstfahrlafette V. Jednak oba prototypy nadał używano w walkach aż do końca 1942 roku. Jeden z tych pojazdów został zniszczony przez własną załogę, drugi został przejęty przez sowietów i przetransportowany do Rosji, gdzie przetrwał do naszych czasów w muzeum broni pancernej w Kubince.

Dane Techniczne
Napęd:
silnik benzynowy Maybach HL 116 o mocy 300 km
Trakcja:
gąsienicowa
Transmisja:
mechaniczna
Załoga:
5-osobowa
Radiostacja:
FuG 5
Zapas paliwa:
brak danych
Opancerzenie
Typ:
stalowe płyty spawane
Przednia płyta:
60 mm
Boczne płyty:
30 mm
Tyłna płyta:
50 mm
Górna płyta:
20-30 mm
Dołna płyta:
brak danych
Wieża/nadbudowa:
25 mm
Osiągi
Prędkość max:
35 km/h
Zasięg max:
80 km
Pokonywanie rowów:
brak danych
Pokonywanie ścian:
brak danych
Kąt podjazdu:
brak danych
Uzbrojenie
Podstawowe:
działo 128 mm K.40
Dodatkowe:
CKM 7,92 mm MG 34
Wyamiary/masa
Dlugość:
9,70 m
Szerokość:
3,15 m
Wysokość:
2,75 m
Masa:
36 t
***