Pancerium na facebook

Waffenträger Ardelt 88


Pod koniec 1944 r. rozpoczęto pracę nad przyszłościową mobilną artylerią. Było to spowodowane tym że czołgi Pz. IV miały być usunięte z produkcji. Podwozia Pz. IV były wykorzystywane do produkcji dział samobieżnych „Hummel” oraz „Nashorn”. Opracowano nową koncepcję mobilnej artylerii pod postacią „Waffenträger” inaczej transportera lub nosiciela broni. Natomiast prace nad Waffenträgerami rozpoczęto już w 1942 roku. Sam zamysł konstrukcji zakładał zunifikowane podwozie które nie tylko będzie przewozić uzbrojenie. Ale również z którego będzie można prowadzić bez pośredni ostrzał bez konieczności demontażu działa.

Według wymaganej specyfikacji pojazd miał poruszać się nie wolniej niż 17 km/h, Musiał dysponować pełno obrotową platformą do montażu działa. Armata musiała być łatwo zdejmowalna w warunkach polowych. Do budowy Waffenträgera podłączono takie firmy jak: Krupp, Rheinmetall-Borsig oraz Steyr-Daimler-Puch. Wymienione wyżej firmy skonstruowały po kilka próbnych egzemplarzy które nie spełniły wymagań departamentu artylerii „Wapruf4”. Drugie podejście do tematyki Waffenträger było rozpoczęte w 1944 roku. Pod koniec lutego 1944 r. departament artylerii „Wapruf4” postawił wymagania co do uzbrojenia którym miało być działo 88 mm. Natomiast departament broni pancernej „Wapruf6” nalegał by w Waffenträgerach zostało wykorzystane jak najwięcej istniejących części z czołgów Pz. 38(t). Oraz innych podzespołów stosowanych na ciągnikach artyleryjskich.

Waffenträger Ardelt
Waffenträger Ardelt

Pod koniec 1943 r. firma Ardeltwerke nalężąca do generała G. Ardelta otrzymała zamówienie na przygotowanie pojazdu typu Waffenträger. Stawianym wymaganiem było stworzenie platformy do łatwego montażu haubicy 105 lub działa 75 mm KwK 42 lub działa 88 mm PaK 43. Na początku 1943 r. firma przedstawiła wstępne plany pojazdu który spodobał się wojskowym i rozpoczęto dalsze pracę. W międzyczasie podłączono do prac firmę Krupp która miała pomóc w dalszej budowie prototypu. Pierwszy prototyp ukończono w maju 1944 r. pojazd otrzymał oznaczenie „Ardelt I”.

Pojazd przetestowano na poligonie w Kummersdorfie. Sam Waffenträger firmy Ardeltwerke był prosta konstrukcją bazowana na podwoziu niszczyciela czołgów „Hetzer”. Działo 88 mm zamontowano na pełno obrotowej platformie mieszczącej się w tylnej części pojazdu. Platforma była częściowo chroniona, przez płyty pancerne z przodu i po bokach. Pojazd spodobał się wojskowym i podjęto pierwsze kroki do rozpoczęcia seryjnej produkcji. Która początkowo miała składać się ze 100 maszyn z czego 12 pojazdów miało być transporterami amunicji. Głównym producentem miała być firma Ardelte lecz większość części miały być dostarczana przez inne firmy.

Porzucony WT Ardelt
Porzucony WT Ardelt

W między czasie trwały pracę nad drugim prototypem który latem 1944 r. pomyślnie przeszedł testy poligonowe. Pod koniec 1944 r. prototypy wszystkich firm zajętych tematyką Waffenträger zademonstrowano Hitlerowi. Najbardziej spodobał się pojazd Ardelta gdyż był prostą i tanią w produkcji konstrukcją a to był podstawowy wymóg. Natomiast pracę nad pierwszą serią przeciągały się aż do początku 1945 roku. Wtedy zostało skonstruowanych 2 egzemplarza a kolejne 16 oczekiwały na dostawę elementów zawieszenia. Do końca wojny udało się skompletować od 7 do 8 Waffenträgerów Ardelta. Kilka z nich zostało przejętych przez oddziały armii czerwonej.

Testy WT Ardelt w ZSRR
Testy WT Ardelt w ZSRR

Wiosną 1946 jeden z Waffenträgerów Ardelta dostarczono na pod Moskiewski poligon w Kubince. Podczas testów pojazd przejechał 200 km. Podczas których nie dopracowane podwozie uległo awarii. Zasięg maksymalny pojazdu na jednym tankowaniu wynosił 111 km. Również prowadzono testy balistyczne, wystrzelono 56 pocisków z działa 88 mm. Jako że na tym egzemplarzu brakowało niemieckiego celownika teleskopowego użyto analogiczny tylko że japoński. O wiele lepiej pokazało działo które na dystansie 1000 m było w stanie przebić większość radzieckich czołgów. Ten unikatowy egzemplarz Waffenträgera zachował się do dziś. Aktualnie znajduje się w rosyjskim muzeum broni pancernej w Kubince.

Dane Techniczne
Napęd:
silnik benzynowy 6-cylindrowy Maybach HL42 o mocy 100 km
Trakcja:
gąsienicowa
Transmisja:
mechaniczna
Załoga:
4-osobowa
Radiostacja:
brak danych
Zapas paliwa:
brak danych
Opancerzenie
Typ:
stalowe płyty spawane
Przednia płyta:
20 mm
Boczne płyty:
10 mm
Tyłna płyta:
8 mm
Górna płyta:
4,5 mm
Dołna płyta:
4,5 mm
Wieża/nadbudowa:
5 mm
Osiągi
Prędkość max:
36 km/h
Zasięg max:
110 km
Pokonywanie rowów:
1,5 m
Pokonywanie ścian:
0,7 m
Kąt podjazdu:
25o
Uzbrojenie
Podstawowe:
działo 88 mm PaK 43 L/71
Dodatkowe:
brak danych
Wyamiary/masa
Dlugość:
7,27 m
Szerokość:
2,4 m
Wysokość:
2,4 m
Masa:
112 t
***