Pancerium na facebook

Włoskie pojazdy pancerne 1919-1938

Pancerium czołgi

Jak w większości innych europejskich krajów tak i we Włoszech rozwój broni pancernej miał rozpocząć się od czołgu Renault FT-17. W 1918 r. francuzi przekazali kilka czołgów FT-17 oraz jeden czołg Shneider. Początkowo planowano zakup 100 czołgów FT-17, części do nich miały być produkowane na miejscu. Lecz zdecydowano o tym że zostanie zbudowany czołg na bazie FT-17. Włoski odpowiednik tego czołgu Fiat 3000 powstał w 1918 r. później produkowany w dwóch wersjach. W latach 20-tych kupiono brytyjska tankietkę Carden-Loyd na bazie której powstała seria tankietek L3 będąca przez dłuższy czas trzonem Włoskich sił pancernych.

W 1933 firma Ansaldo wykonała prototyp czołgu bez wieżowego, który jednak nie zyskał uznania wojskowych. Później na podstawie tego projektu powstał 8 tonowy czołg lekki. Nad bardziej zaawansowanymi czołgami zaczęto pracować w połowie lat 30-tych, szczególnie po konfrontacji tankietek z czołgami BT i T-26 podczas wojny domowej w Hiszpanii. Włoskie siły pancerne potrzebowały bardziej mocniejszych pojazdów w szczególności czołgów. Takim był czołg średni M11/39 który wówczas był najbardziej zaawansowanym czołgiem włoskim. W między czasie wyprodukowano prototyp lekkiego czołgu na bazie podwozia tankietki L3. Rozpoczynała się dalsza eskalacją zbrojna Włoch szczególnie na terenach Afryki. W latach 30-tych włoskie czołgi i tankietki uczestniczyły w wałkach o Abisynie i Etiopie, wspierały walki nacjonalistów hiszpańskich i brały udział w zajęciu Albanii.

***