Pancerium na facebook

Czołgi pływające T-33/37


Czołg pływający T-33

Jesienią 1931 r. rozpoczęto pracę nad skonstruowaniem pływającego czołgu rozpoznawczego. W tym czasie wywiad zdobył informację oraz kilka zdjęć prototypu podobnego czołgu budowanego w Wielkiej Brytanii. Informacje były dostarczone przez przedstawiciela firmy „ARKOS” zajmującej się handlem a powiązanej z wywiadem ZSRR. Nowy pojazd otrzymał nazwę „Seleznia – kaczor” praktycznie całe podwozie oraz zawieszenie było wzorowane na Brytyjski odpowiednik konstrukcji „Vickers”.
Prototyp kaczora był gotów w marcu 1932 r. od razu trafiając na testy. Pojazd był podobny do swego Brytyjskiego pierwowzoru. Czołg został zrobiony ze stali nie utwardzonej, napędzany przez silnik AMO-3 o mocy 62 KM. Chłodzenie silnika i zbirnik pałiwa umieszczono po prawej stronie, przedział załogi składającej się z dowódcy-strzelca oraz kierowcy-mechanika umieszczono po lewej. Pojazd wyposażono w obrotową wieże uzbrojoną w CKM 7,62 mm DT.
Poruszanie się w wodzie było możliwe za pomocą śruby oraz steru. Na lądzie czołg rozwijał prędkość 42 km/h w wodzie 4 km/h. W kwietniu czołg otrzymał oznaczenie T-33 oraz został zaprezentowany wojskowej komisji na której zrobił dobre wrażenie. Wszystko wskazywało na to że czołg zostanie przyjęty na wyposażenie lecz tak się nie stało.

Czołg pływający T-33
Czołg pływający T-33

Czołg pływający T-41

Plany konstrukcji innych czołgów pływających były wdrążane przed ukończeniem T-33. Biuro konstrukcyjne zakładów „VATO” opracowało czołg pływający oznaczony jako T-41. Czołg był składany z płyt stalowych za pomocą nitów i spawu, do uszczelnienia korpusy używano gumowych uszczelek montowanych w miejscach łączenia płyt. Czołg otrzymał wieże, która była obracana ręcznie przez załogę pojazdu.
Uzbrojenie składało się z CKMu 7,62 mm DT, umieszczonego w wieży. Czołg o masie 3,5 tony były napędzany silnikiem Ford-AA o mocy 40 KM. Układ napędowy był bazowany na montowanym w tankietkach T-27. Poruszanie się w wodzie było możliwe za pomocą śruby oraz steru. W wodzie czołg mógł poruszać się zarówno do przodu jak i do tyłu, rozwijał prędkość do 3,5 km/h.
Zawieszenie było wzorowane na czołg T-33, a gąsienice pochodziły z tankietki T-27. Po testach z prototypem zostało złożone zamówienie na budowę eksperymentalnej serii T-41. Został skonstruowany jeden czołg lecz testy pokazały że ma te same wady co jego poprzednik.

Czołg pływający T-41
Czołg pływający T-41

Czołg pływający T-37

W czasie budowy T-41, biuro konstrukcyjne zakładów „Bolszewik” opracowało czołg oznaczony jak T-37. Czołg podobny do T-33, zbudowany z płyt stalowych nie utwardzonych, montowanych za pomocą nitów i spawu. Pojazd wyposażono w wieże, obracaną ręcznie przez załogę. Wieża była uzbrojona w CKM 7,62 mm DT. Znany z wcześniejszych konstrukcji silnik Ford-AA został zamontowany w tym czołgu. Pojazd na lądzie rozwijał prędkość 35 km/h w wodzie 4 km/h, poruszanie się w wodzie odbywało się za pomocą śruby i steru.
Zawieszenie było wzorowane na niemieckich odpowiednikach konstruowanych przez firmę „KRUPP”. Również i ten czołg był nękany przez błędy konstrukcyjne, ostatecznie pracę nad nim zostały wstrzymane.

Czołg pływający T-37
Czołg pływający T-37
Czołg pływający T-37A

Na bazie wcześniejszych czołgów pływających rozpoczęto pracę nad nowym pojazdem oznaczonym jako T-37A. Nowy czołg miał być podobny do T-41 lecz z zawieszeniem od T-37. W październiku 1932 r. jeszcze przed ukończeniem prototypu, T-37A został przyjęty na uzbrojenie armii czerwonej. Produkcje nowego czołgu organizowano w 2 zakładzie „VATO” przeniesiono tu plany konstrukcyjne poprzednich czołgów pływających oraz jeden egzemplarz czołgu kupionego w Wielkiej Brytanii.
Głównym konstruktorem T-37A był inż. N. Kozyrov. Do końca 1932 r. planowano konstrukcje 30 czołgów. Lecz kiepsko wyposażony zakład w połączeniu z brakami w personelu spowodował znaczne opóźnienie w produkcji. W pierwszej połowie 1933 r. wyprodukowano 30 czołgów w tym 12 czołgów T-41 wersji ulepszonej.
Czołgi pierwszej serii cechowały się dużą awaryjnością i z trudem zostały przyjęte na uzbrojenie. Używano je głównie do szkolenia załóg. W 1934 r. w zakładach przygotowano specjalną hale tylko do budowy czołgów pływających, wyposażoną w maszynerie kupioną na zachodzie.
Druga seria T-37A otrzymała grubszy pancerz do 10 mm, poprawiono możliwości pływające, poprawiono usterki techniczne z poprzedniej serii. Od jesieni 1933 r. razem z standardowymi T-37A produkowano wersje wyposażone w radiostacje 71-TK. W latach 1932-1936 wyprodukowano 1909 czołgów T-37A i 643 czołgi z radiostacją.

Czołg pływający T-37A
Czołg pływający T-37A
Dane Techniczne
Napęd:
(silnik benzynowy, 4-cylindrowy AMO-2 o mocy 63 km -T-33)

(silnik benzynowy, 4-cylindrowy Ford-AA o mocy 40 km -T-41, T-37)

(silnik benzynowy, 4-cylindrowy Gaz-AA o mocy 40 km -T-37A)
Trakcja:
gąsienicowa -wszystkie
Transmisja:
mechaniczna -wszystkie
Załoga:
2 osobowa -wszystkie
Radiostacja:
brak danych
Zapas paliwa:
(110 l -T-33, T-37)

(120 l -T-41)

(125 l -T-37A)
Opancerzenie
Typ:
stalowe płyty -wszystkie
Przednia płyta:
9 mm -wszystkie
Boczne płyty:
brak danych
Tyłna płyta:
brak danych
Górna płyta:
brak danych
Dołna płyta:
brak danych
Wieża/nadbudowa:
brak danych
Osiągi
Prędkość max:
(45 km/h -T-33)

(36 km/h -T-41, T-37)

(40 km/h -T-37A)
Zasięg max:
(200 km -T-33, T-41, T-37A)

(170 km -T37)
Pokonywanie rowów:
(1,5 m -T-33)

(1,4 m -reszta)
Pokonywanie ścian:
0,5 m -wszystkie
Kąt podjazdu:
30o -wszystkie
Uzbrojenie
Podstawowe:
CKM 7,62 mm -wszystkie
Dodatkowe:
brak danych
Wyamiary/masa
Dlugość:
(3,82 m -T-33)

(3,34 m -T-37)

(3,67 m -T-41)

(3,73 m -T-37A)
Szerokość:
(2,15 m -T-33)

(1,90 m -T-37)

(1,95 m -T-41, T-37A)
Wysokość:
(1,84 m -T-33)

(1,73 m -T-37)

(1,98 m -T-41)

(1,84 m -T-37A)
Masa:
(3 t -T-33)

(2,85 t -T-37)

(3,5 t -T-41)

(3,2 t -T-37A)
***