Pancerium na facebook

SU-5 i SU-7


Według planu mechanizacji z końca lat 20 XX wieku. Zakładano że każda jednostka wojskowa ma posiadać artylerie samobieżną uzbrojoną w działa 76,2 mm, haubice 122 mm i moździerza 152 mm. Taka bateria dział samobieżnych otrzymała nazwanie tripleks. Oraz zakładano budowę ciężkich dział samobieżnych. Taki tripleks miał składać się z ciężkiej artylerii samobieżnej, uzbrojonej w działo 254 mm, haubice 305 mm i moździerz 400 mm.

Działo samobieżne SU-5

W 1934 roku na fabryce Nr. 185 rozpoczęto pracę nad stworzeniem tych że dział samobieżnych. Jako bazę pod nowe pojazdy, ożyto podwozie czołgu T-26.
Samo podwozie zostało zmodyfikowane. Część napędowa została przeniesiona z tylu bardziej na środek. Uzbrojenie było montowane w otwartej kabinie, chronionej przednią płyta o grubości 15 mm. Załoga składała się z pięciu osób.

Działo samobieżne SU-5-1
Działo samobieżne SU-5-1

Jesienią 1934 roku wyprodukowano trzy prototypy działa samobieżnego. Pierwszy prototyp został uzbrojony w działo 76,2 mm wz. 1902/30 otrzymał oznaczenie SU-5-1. Drugi prototyp SU-5-2 uzbrojono w haubice 121,9 mm wz. 1910/30. Trzeci prototyp SU-5-3 był uzbrojony w moździerz 152,4 mm wz. 1931. Masa bojowa tych pojazdów wahała się w przedziale 10,2 – 10,4 tony.
Natomiast tylko SU-5-1 zabierał ze sobą 8 pocisków 76,2 mm. Dodatkowa amunicja miał być dowożona przez pojazdy zaopatrzenia. Działa samobieżne SU-5-2 i SU-5-3 były całkowicie uzależnione od dostawa amunicji.

Działo samobieżne SU-5-2
Działo samobieżne SU-5-2

Testy przeprowadzono w listopadzie i grudniu 1935 roku. Podczas których SU-5-1 przejechał - 296 km, SU-5-2 - 206 km a SU-5-3 – 189 km. W listopadzie działo samobieżne SU-5-3 został wysłane na paradę do Moskwy. W między czasie dopracowywano działa samobieżne SU-5.
SU-5-2 otrzymało zapas amunicji w ilości czterech pocisków i czterech ładunków miotających. Później zwiększono zapas do sześciu pocisków. Planowano produkcję pierwszej serii dział samobieżnych SU-5-2. Działo SU-5-1 zostało skreślone z produkcji gdyż o wiele lepsze wyniki osiągnęło działo samobieżne AT-1. W przypadku SU-5-3, problem polegał w tym że moździerz 152,4 mm, okazał się być z byt ciężkim jak na tak małe podwozie.
Pierwsze dziesięć seryjnych SU-5-2 zbudowano latem 1936 roku. Przeprowadzono również testy poligonowe z przejazdem na ponad 1000 km i ostrzałem z około 100 pocisków.

Działo samobieżne SU-5-3
Działo samobieżne SU-5-3

Kolejne 20 dział samobieżnych SU-5-2 zostało zmodyfikowanych. Zapas amunicji zwiększono do ośmiu strzałów, przeniesiono tłumik spalin. W kabinie kierowcy zamontowano dodatkową wentylację. Część dział samobieżnych SU-5-2 otrzymało dodatkowe boczne płyty pancerne o grubości 6 mm. Również wzmocniono zawieszenie w tych pojazdach. Łącznie na uzbrojenie armii czerwonej, trafiło 28 dział samobieżnych SU-5.

Działo samobieżne SU-7

Pracę rozpoczęto w 1933 roku w fabrykach „Bolshevik” i „Specmashtrest”. Już na początku prac stało się jasne że trzeba zwiększyć zasięg działa 254 mm. Ten proces miał jednak swoje minusy, lufa tego działa mogła wytrzymać około 100 strzałów po czym musiała by być wymieniona. Drugim minusem było to że samo działo stało się cięższe, co s kolei odbijało się na zawieszeniu.
Dla tego postanowiono o zmianie działa na mniejszy kaliber 210-220 mm. Dalsze prace nad tym systemem artyleryjskim spowodowały że zrezygnowano z koncepcji tripleksu na rzecz dupleksu 203 mm i 305 mm. Pod koniec 1934 roku, ukończono prace projektowe nad systemem artyleryjskim w koncepcji dupleksu.

Sam pojazd który miał być uzbrojony w jedno z tych dział, otrzymał oznaczenie SU-7. Konstrukcja działa była wzorowana na haubicy 203,2 mm B-4. Działo 203 mm lub haubica 305 mm miały być montowane w przedniej części pojazdu. Zapas amunicji miał wystarczyć na 2-6 strzałów zależnie od uzbrojenia. Załoga miała składać się z 15 osób. Szacowano że masa bojowa SU-7 wyniesie 102-106 ton, zamiast planowanych 75-80 ton.
W 1937 roku, wykonano część układu napędowego, oraz rozpoczęto produkcję nadwozia w fabryce „Izhorsky”. Ukończono pracę nad silnikiem, stworzono drewniana makietę w skali 1:1. Nad samym podwoziem pracowano w fabryce Nr. 185. Lecz pod koniec 1937 roku, rozpoczęto czystki w fabrykach, mające na celu odnalezienie i osadzenie sabotażystów działających na szkodę ZSRR. Wszelkie pracę nad SU-7 zostały zakończone i utajnione na długie lata.

Działo samobieżne SU-7
Działo samobieżne SU-7
Dane Techniczne
Napęd:
silnik benzynowy 4-cylindrowy, o mocy 90 km -wszystkie SU-5
Trakcja:
gąsienicowa -wszystkie
Transmisja:
mechaniczna -wszystkie
Załoga:
5-osobowa -SU-5
Radiostacja:
brak danych
Zapas paliwa:
182 l -SU-5
Opancerzenie
Typ:
stalowe płyty nitowane -SU-5
Przednia płyta:
13 mm -SU-5
Boczne płyty:
brak danych
Tyłna płyta:
brak danych
Górna płyta:
brak danych
Dołna płyta:
brak danych
Wieża/nadbudowa:
brak danych
Osiągi
Prędkość max:
30 km/h -wszystkie SU-5
Zasięg max:
170 km -SU-5-2
Pokonywanie rowów:
2 m -SU-5-2
Pokonywanie ścian:
0,75 m -SU-5-2
Kąt podjazdu:
32o -SU-5-2
Uzbrojenie
Podstawowe:
(działo 76,2 mm wz. 1902/30 -SU-5-1)

(haubica 122,2 mm wz. 1910/30 -SU-5-2)

(moździerz 152,4 mm wz. 1931 -SU-5-3)

(działo 203 mm haubica 305 mm -SU-7)
Dodatkowe:
brak danych
Wyamiary/masa
Dlugość:
4,84 m -SU-5-2
Szerokość:
2,45 m -SU-5-2
Wysokość:
2,30 m -SU-5-2
Masa:
10,5 t -SU-5-2
***