Pancerium na facebook

SU-6 i SU-8


W latach 1932-1935 prowadzono pracę nad stworzeniem działa samobieżnego do obrony przeciwlotniczej. Początkowo zakładano użycie podwozia średniego czołgu T-28. Lecz podwozie to jako baza pod działo samobieżne okazało się być zbyt drogie. Dlatego zdecydowano o przerzuceniu prac na mniejsze podwozie lekkiego czołgu T-26.

Działo samobieżne SU-8

W 1932-1933 opracowano projekt działa samobieżnego na podwoziu czołga średniego. Zakładano użycie działa przeciwlotniczego 76 mm wz. 1931. Początkowo pracę projektowe prowadziło biuro konstruktorskie pod nadzorem F. L. Chlystova. Lecz jako że projekt był banowany na podwoziu czołga T-24 który nie wszedł do produkcji. Rozpoczęto pracę nad dostosowaniem projektu do czołga T-28.
Prace projektowe ukończono w 1933 roku, sam pojazd otrzymał oznaczenie SU-8. Tak jak zakładano wcześniej, działo przeciwlotnicze zamontowane na podwoziu czołgowym. Samo stanowisko działa nie było opancerzone. Działo miało zostać zamontowane na pełno obrotowej platformie. Lecz prace nad prototypem zostały rozpoczęte w 1934 roku i praktycznie natychmiast zakończone. Powodem była zbyt droga produkcja, tego działa samobieżnego.

Projekt SU-8 Nr. 1
Projekt SU-8 Nr. 1

Pracę nad SU-8 zostały wznowione w 1937 roku. Tym razem SU-8 miał stać się platformom do montowania działa 203 mm lub haubicy 152 mm lub działa przeciwpancernego 76 mm. Pracę projektowe były na dość zaawansowanym etapie, gdy w 1938 roku zostały przerwane.
Kolejne podejście do tematu SU-8 rozpoczęło się w 1941 roku. Działo samobieżne SU-8 miało zostać uzbrojone w działo 85 mm lub działo 106,7 mm lub haubicę 122 mm. Niestety i te prace zostały przerwane.

Projekt SU-8 Nr. 2
Projekt SU-8 Nr. 2

Działo samobieżne SU-6

Pod koniec 1933 roku, w fabryce Nr. 185 rozpoczęto pracę nad projektem działa samobieżnego obrony przeciwlotniczej na podwoziu T-26. Już na początku prac projektowych stało się jasne że podwozie musi zostać wydłużone. Dodatkowo w 1934 roku, SU-6 takie oznaczenie otrzymał ten pojazd miał być przystosowany do niszczenia samolotów jak i czołgów.
Projekt SU-6 był nadzorowany przez inż. P. N. Siachintova. Sam pojazd był wydłużoną i poszerzoną wersją T-26. Od którego miał zapożyczoną skrzynie biegów, silnik i spora ilość pomniejszych części. Kadłub był opancerzony płytami o grubości 6-8 mm. Działo 76,2 mm 3K, było chronione pancernymi płytami, które przed ostrzałem były opuszczane. Dodatkowym uzbrojeniem były dwa CKMy 7,62 mm zamontowane z przodu i z tyłu pojazdu.
Jesienią 1935 roku, przeprowadzono szereg prób w tym przejazd do 180 km i wystrzelono około 50 pocisków.
Testy późniejsze doprowadziły do licznych awarii SU-6, które co raz częściej było naprawiane. Pojawiły się również problemy z chłodzeniem silnika, który przegrzewał się po 15-25 km przejazdu. Również występowały takie problemy jak wytrzymałość zawieszenia i konieczność kalibracji działa po dłuższych przejazdach. Później planowano budowę 10 dział samobieżnych SU-6. Lecz wszelkie pracę zostały wstrzymane, gdy główny konstruktor P. N. Siachintov został aresztowany.

Działo samobieżne SU-6
Działo samobieżne SU-6
Dane Techniczne
Napęd:
silnik benzynowy 4-cylindrowy, o mocy 92 km -wszystkie SU-6
Trakcja:
gąsienicowa -wszystkie
Transmisja:
mechaniczna -wszystkie
Załoga:
6-osobowa -SU-6
Radiostacja:
brak danych
Zapas paliwa:
182 l -SU-6
Opancerzenie
Typ:
stalowe płyty nitowane/spawane -SU-6
Przednia płyta:
8 mm -SU-6
Boczne płyty:
brak danych
Tyłna płyta:
brak danych
Górna płyta:
brak danych
Dołna płyta:
brak danych
Wieża/nadbudowa:
brak danych
Osiągi
Prędkość max:
30 km/h -SU-6
Zasięg max:
130 km -SU-6
Pokonywanie rowów:
2 m -SU-6
Pokonywanie ścian:
0,75 m -SU-6
Kąt podjazdu:
32o -SU-6
Uzbrojenie
Podstawowe:
(działo 76,2 mm lub 203 mm lub haubica 152 mm -SU-8)

(działo 76 mm 3K -SU-6)
Dodatkowe:
2 CKMy 7,62 mm -SU-6
Wyamiary/masa
Dlugość:
5,07 m -SU-6
Szerokość:
2,70 m -SU-6
Wysokość:
2,74 m -SU-6
Masa:
11 t -SU-6
***