Pancerium na facebook

S-51


Jesienią 1943 r. rozpoczęto pracę nad stworzeniem działa samobieżnego o dużej siłę rażenia. Nowy pojazd miał zostać wyposażony w haubicę 203 mm wz. 1931 produkcję tych haubic planowano wdrążyć w fabryce „Bolszewik” na rok 1944. W listopadzie ogłoszono konkurs na projekt nowego działa samobieżnego. Pierwszy projekt został przedstawiony przez fabrykę Nr. 100. Projekt zakładał że działo będzie holowane, przygotowanie do ostrzału miało zajmować 20 minut.

Działo samobieżne S-51
Działo samobieżne S-51

Drugi projekt pochodził z biura konstrukcyjnego UZTM zaproponowano od razu dwa pojazdy. Pierwszy na bazie KV uzbrojony w haubicę 203 mm. Drugi miał być działem samobieżnym montowanym na dwóch podwoziach SU-122 które przed ostrzałem miały się sczepiać zapewniając armacie 203 mm lub 152 mm większą stabilność. Przed zakończeniem konkursu 11 listopada 1943 r. projekt nowego działa samobieżnego przekazano biuro konstrukcyjnemu CZAKB. Pojazd otrzymał fabryczny indeks S-51, początkowo prowadzono pracę na podwoziu KV-1 później S-51 było budowane na bazie podwozia KV-1S. Pracę nad S-51 trwały do lutego 1944 roku. Od razu po zakończeniu prac nad S-51, rozpoczęto fabryczne testy później pojazd przekazano do dalszych testów na poligonie.

S-51 przygotowywany do transportu
S-51 przygotowywany do transportu

Podczas testów poligonowych S-51 miało problem z balansem armaty który spowodował że pojazd tracił stabilność podczas poruszania się. Podczas ostrzału S-51 z powodu dużej siły haubicy cofał się do tyłu. Pojazd został odesłany do fabryki do dalszych prac. Pomimo tego został przyjęty na uzbrojenie, lecz do produkcji seryjnej nie doszło.

Działo samobieżne S-59

Przygotowania do seryjnej produkcji S-51 utknęły w martwym punkcie. Spowodowane to było zakończeniem produkcji czołgu KV-1S z którym to S-51 współdzielił podwozie. Na wiosnę 1944 r. biuro konstrukcyjne fabryki Nr. 100 otrzymało zadanie na przeniesienie projektu S-51 na podwozie czołgu IS. W początkowej fazie nowy pojazd otrzymał indeks S-56 później został przemianowany na S-59. Był to pojazd analogiczny do wcześniejszej konstrukcji S-51. Jednak z powodu zakończenia produkcji haubic B-4 203 mm które miały być montowane również na S-59 postanowiono o uzbrojenie pojazdu w działo 152 mm BR-2. Prototyp S-59 był gotowy latem 1944 r. i przekazany na poligony do dalszych testów. Podczas testów na poligonie wyjawiono szereg błędów konstrukcyjnych w tym problem z brakiem stabilności podczas strzelania znany z S-51. Po zakończeniu testów S-59 nie został przyjęty na uzbrojenie, prototyp najprawdopodobniej został złomowany.

Dane Techniczne
Napęd:
silnik diesla V-2, 12-cylindrowy o mocy 600 km
Trakcja:
gąsienicowa
Transmisja:
mechaniczna
Załoga:
9-osobowa
Radiostacja:
brak danych
Zapas paliwa:
brak danych
Opancerzenie
Typ:
stalowe płyty spawane
Przednia płyta:
do 60 mm
Boczne płyty:
brak danych
Tyłna płyta:
brak danych
Górna płyta:
brak danych
Dołna płyta:
brak danych
Wieża/nadbudowa:
brak danych
Osiągi
Prędkość max:
30 km/h
Zasięg max:
100 km
Pokonywanie rowów:
brak danych
Pokonywanie ścian:
brak danych
Kąt podjazdu:
brak danych
Uzbrojenie
Podstawowe:
haubica 203,2 mm B-4
Dodatkowe:
brak danych
Wyamiary/masa
Dlugość:
9,35 m
Szerokość:
3,38 m
Wysokość:
3,4 m
Masa:
49,7 t
***