Pancerium na facebook

ISU-152


Jako że jesienią 1943 r. wycofano z produkcji czołg KV-1S na bazie którego budowano działa samobieżne SU-152 powstała potrzeba znalezienia zastępczego podwozia. W między czasie na uzbrojenie wszedł nowy czołg ciężki IS-2 ów pojazd został wybrany na potrzeby ciężkiego działa samobieżnego. Pracę rozpoczęto na fabryce Nr. 100 w listopadzie, prototyp oznaczony indeksem obiekt 241 IS-152 był gotowy na początku grudnia. Już w listopadzie w trakcie prac nad prototypem, nowe działo samobieżne zostało przyjęte na uzbrojenie pod nazwą ISU-152.

Jeden z pierwszych ISU-152
Jeden z pierwszych ISU-152

Testy poligonowe pojazdu odbyły się w grudniu 1943 niedaleko miejscowości Gorohovka. Po udanych testach rozpoczęto produkcję seryjną ISU-152. W zasadzie konstrukcja ISU-152 była bardzo podobna do poprzedniej maszyny SU-152 z ta różnicą że zastosowano nowsze podwozie. Na wcześniejszych modelach ISU-152 przednia część pojazdu była odlewana na późniejszych maszynach spawana. Z powodu mniejszej szerokości czołgu IS w porównaniu do KV-1S w ISU-152 zmniejszono kąt nachylenia płyt pancernych z 25o do 15o. Natomiast grubość opancerzenia została zwiększona na przodzie z 75 do 90 mm a po bokach z 60 do 75 mm. Jarzmo działa miało grubość 60 mm później zostało podniesione do 100 mm.

Seryjne ISU-152
Seryjne ISU-152

Również poprawiono wentylację w kabinie załogi w porównaniu do SU-152 gdzie zdarzały się przypadki że załoganci mdleli od stężenia gazów prochowych. Głównym uzbrojeniem ISU-152 była armata ML-20S 152 mm wz. 1943 zamontowana w przedniej części pojazdu. Zasięg efektywny działa wynosił 3800 m maksymalny 6200 m. Zapas pocisków 152 mm wynosił 21 szt. Działo zostało wyposażone w celownik teleskopowy ST-10 do prowadzenia ognia bezpośredniego. Do ostrzału artyleryjskiego używano tzw. panoramy herca z peryskopowym obiektywem wysuwanym przez otwarty lewy górny właz. Do działań nocnych celowniki została wyposażone w podświetlenie.

Wnętrze ISU-152
Wnętrze ISU-152

Od października 1944 r. na ISU-152 zaczęto montować CKM 12,7 mm DSzK. Pojazd był napędzany silnikiem diesla V-2IS o mocy 520 km. Zapas paliwa wynosił 520 l dodatkowe 300 l przewożono w zbiornikach zewnętrznych. Łączność prowadzono za pomocą radiostacji 10P lub 10PK. Od 1944 r. pułki ciężkich dział samobieżnych SU-152 zostały przezbrojone w ISU-152 lub ISU-122. Ogółem utworzono 56 takich pułków każdy dysponował 21 ISU-152 lub ISU-122. Te ciężkie działa samobieżne były używane do niszczenia fortyfikacji jak i sił pancernych wroga. Mogły prowadzić ogień bezpośredni jak i ostrzeliwać z odległych pozycji artyleryjskich. W latach 1944-47 wyprodukowano 2790 ISU-152. Działa samobieżne ISU-152 były na uzbrojeniu po wojnie w ZSRR jak i innych państwach.

Modernizacja ISU-152

Już pod koniec 1943 r. rozpoczęto pracę nad wzmocnieniem uzbrojenia ISU-152 na wypadek pojawienia się bardziej opancerzonych czołgów niemieckich. Zakładano użycie dział długolufowych mających prędkość początkową pocisku od 880 m/s, zdolnych przebijać pancerz o grubości 200 mm z odległości 2 km. W trakcie prac w latach 1944-45 wyprodukowano kilka egzemplarzy. ISU-152-1 obiekt 246 z działem 152 mm BL-8, ISU-152-2 obiekt 247 uzbrojony w działo 152 mm BL-10.

ISU-152-1
ISU-152-1

Te działa były opracowane w biurze konstruktorskim OKB-172 w skład którego wchodzili więźniowie polityczni. Sam indeks dział BL pochodził od inicjałów Beria Ławrientij. Podczas testów ISU-152-1 wykazano szereg niedociągnięć a mianowicie działo BL-8 miało tendencję do zacinania się oraz powodowało ogromny odrzut podczas strzałów. Ostatecznie pracę zostały wstrzymane. Natomiast testy ISU-152-2 prowadzone na poligonie obok Leningradu doprowadziły do awarii działa BL-10. Wady konstrukcyjne działa oraz niewystarczająca żywotność lufy doprowadziły do zatrzymania dalszych testów. Działo miało zostać dopracowane w fabryce ale po wojnie pracę wstrzymano. W obu przypadkach dział BL długość pojazdu wynosiła ponad 12 m co znacznie utrudniało manewrowanie w terenie zabudowanym. Dalsze pracę nad działem samobieżnym ISU-152 będą prowadzone po II Wojnie Światowej.

ISU-152-2
ISU-152-2
Dane Techniczne
Napęd:
silnik diesla V-2IS, 12-cylindrowy o mocy 520 km
Trakcja:
gąsienicowa
Transmisja:
mechaniczna
Załoga:
5-osobowa
Radiostacja:
10R lub 10RK
Zapas paliwa:
520 l
Opancerzenie
Typ:
stalowe płyty spawane
Przednia płyta:
do 120 mm
Boczne płyty:
90 mm
Tyłna płyta:
60 mm
Górna płyta:
30 mm
Dołna płyta:
20 mm
Wieża/nadbudowa:
do 120 mm
Osiągi
Prędkość max:
35 km/h
Zasięg max:
220 km
Pokonywanie rowów:
2,5 m
Pokonywanie ścian:
1 m
Kąt podjazdu:
35o
Uzbrojenie
Podstawowe:
działo 152 mm ML-20S lub

działo BL-8/10
Dodatkowe:
CKM DSzK 12,7 mm
Wyamiary/masa
Dlugość:
do 9 m
Szerokość:
3,4 m
Wysokość:
3 m
Masa:
46 t
***