Pancerium na facebook

SU-100


Problem z wzmocnieniem siły ogniowej na średnim niszczycielu czołgów rozwiązano stosując działo 100 mm typu okrętowej armaty B-34. Całość projektu była inicjatywą głównego inż. L.I. Gorlickiego pracującego w Uralmarshu. Projekt był gotowy w grudniu 1943 r. i po zatwierdzeniu go przez narkom rozpoczęto pracę przygotowawcze. Działo 100 mm S-34 było skonstruowane przez biuro konstruktorskie CHAKB natomiast reszta prac miała być wykonana w fabryce Uralmarsh.

Prototyp SU-100
Prototyp SU-100

Jednak działo dostarczone przez CHAKB okazało się być za dużym. Wymagane były modyfikację w konstrukcji SU, co w ostateczności doprowadziło do współpracy między Uralmarshem i fabryką Nr. 9. Ta współpraca zaowocowała powstaniem nowego działa 100 mm D-10S które było lżejsze od poprzednika i bez problemowo pasowało do kadłuba SU. W lutym 1944 r, ukończono prototyp oznaczono indeksem SU-100 i od razu rozpoczęto fabryczne testy maszyny. W marcu SU-100 wysłano na testy poligonowe, gdzie prototyp wystrzelił ponad 1000 pocisków i przejechał ok. 864 km bez żadnej awarii. Testy prototypu zakończono 27 marca 1944 roku.

Prototyp SU-100-2
Prototyp SU-100-2

Od 14 kwietnia 1944 r. miały ruszyć pracę nad wdrążeniem produkcji seryjnej SU-100. Lecz w miedzy czasie CHAKB wykorzystując koneksje rządowe zażądało wypełnienia oryginalnego projektu SU-100 z działem S-34. Po żmudnych negocjacjach było postanowione że zostanie wykonany prototyp z działem S-34 pod warunkiem że to działo zostanie dopracowane. Prototyp z działem S-34 otrzymał fabryczny indeks SU-100-2. Równolegle z budową SU-100-1 prowadzono pracę nad udoskonaloną wersją SU-100 według zaleceń komisji weryfikującej. Testy udoskonalonego SU-100 odbyły się na poligonie w lipcu 1944. Gdzie M.in. ostrzeliwano zdobyczne niemieckie pojazdy typu: tygrys, pantera i Ferdynand. SU-100 przeszedł testy pomyślnie i był rekomendowany do przyjęcia na uzbrojenie. Natomiast testy SU-100-2 odbyły się na poligonie w Gorochowiecku na początku lipca 1944 roku. Testy balistyczne SU-100-2 nie podołał spowodowane było to niedopracowanym działem S-34. W rezultacie czego SU-100-2 nie był przyjęty na uzbrojenie.

Seryjna SU-100
Seryjna SU-100

Konstrukcja SU-100 była bazowana na czołgowym podwoziu T-34 tak samo jak w przypadku poprzednich pojazdów SU-85 i SU-122. Większość części podwozia było współdzielonych z poprzednikami. Natomiast w konstrukcji nadbudowy dokonano zmian. Opancerzenie przodu pogrubiono z 45 do 75 mm. Dodano wieżyczkę obserwacyjną dowódcy, wyposażoną w wizjer typu MK-IV. Poprawiono wentylację stosując kilka wentylatorów. Seryjną produkcję SU-100 rozpoczęto w październiku 1944 roku. Warto wspomnieć że produkowano również tzw. hybrydy czyli zunifikowane podwozia na które pasowały zarówno działa 100 mm jak i 85 mm. Produkcja hybryd trwała kilka miesięcy. Jako że Niemcy stosowali w niszczycielach czołgów typu Ferdynand elektryczną transmisję również takie rozwiązanie starano się skopiować w jednym z prototypów SU-100. Latem 1944 pod koordynacja inż. E.P. Straszyna opracowano prototyp ESU-100. Projekt został rozpatrzony ale z powodu zwiększenia masy pojazdu do 3 ton i znacznie większym nakładem prac SU-100 z elektryczną transmisją nie przyjęto. W latach 1944-1946 wyprodukowano 3037 szt. niszczycieli czołgów typu SU-100.

Dane Techniczne
Napęd:
silnik diesla V-2-34, 12-cylindrowy o mocy 500 km
Trakcja:
gąsienicowa
Transmisja:
mechaniczna
Załoga:
4-osobowa
Radiostacja:
9-RM lub 9-RS
Zapas paliwa:
500 l
Opancerzenie
Typ:
stalowe płyty spawane
Przednia płyta:
75 mm
Boczne płyty:
40 mm
Tyłna płyta:
40 mm
Górna płyta:
20 mm
Dołna płyta:
20 mm
Wieża/nadbudowa:
do 75 mm
Osiągi
Prędkość max:
50 km/h
Zasięg max:
220 km
Pokonywanie rowów:
2,5 m
Pokonywanie ścian:
0,7 m
Kąt podjazdu:
35o
Uzbrojenie
Podstawowe:
działo 100 mm D-10S
Dodatkowe:
brak danych
Wyamiary/masa
Dlugość:
9,4 m
Szerokość:
3 m
Wysokość:
2,3 m
Masa:
31 t
***