Pancerium na facebook

SU-152


Latem 1942 r. część personelu fabryki Nr. 9 zajmującej się konstrukcją nadwozia dla czołgów KV zostało przydzielonych do prać nad ciężkimi działami samobieżnymi. Tak sformowany oddział konstrukcyjny w 1942 r. opracował pojazdy oznaczone indeksami U-18 i U-19. Projekt U-18 zakładał przezbrojenie działa samobieżnego KV-7 w armatę ML-20 152 mm. Ukończono drewnianą makietę w skali 1:1. Sam projekt został pozytywnie przyjęty i wysłany do zakładów kirowskich.

Projekt U-18
Projekt U-18

Natomiast w między czasie powstał kolejny projekt działa samobieżnego oznaczony jako U-19. Projekt zakładał użycie podwozia czołgu KV-1 jako bazy dla ciężkiego działa samobieżnego uzbrojonego w haubicę B-4 203 mm. Jednak zakładane pełne opancerzenie tego pojazdu spowodowało znaczne podwyższenie tonażu aż do 66 ton. Ostatecznie projekt został porzucony.

KV-14 Objekt 236
KV-14 Objekt 236

Pracę nad ciężkim działem samobieżnym prowadzono również w akademii mechaniki i motoryzacji „VAMM”. Projekt nowego pojazdu powstawał pod nadzorem S.D. Davilichovicha. Nowy pojazd miał być zbudowany na bazie czołgu KV-1, dysponować przednim opancerzeniem do 150 mm. Główne uzbrojenie miało składać się z działa 107 mm. Później wprowadzono szereg zmian w projekcie w tym zmieniono główne uzbrojenie na bardziej potężniejszą armatę 152 mm ML-20. Po licznych debatach nad przyszłością ciężkiego działa samobieżnego ostatecznie uruchomiono produkcję prototypu. Jako projekt bazowy wybrano dzieło inż. Kotina. Od stycznia 1943 rozpoczęto pracę nad produkcją pierwszych maszyn w fabrykach Nr. 100 i Nr. 172. Pojazdy te były produkowane na bazie czołgów KV-1S.

Pracę nad SU-152
Pracę nad SU-152

Pracę nad prototypem były bardzo intensywne, niemalże natychmiast po opracowaniu schematów nanoszono poprawki w hali produkcyjnej. Pracownicy fabryk mieli zakaz opuszczania do odwołania. Do prac zmobilizowano wszelkie możliwe środki w zakładach kirowskich. Prototyp działa samobieżnego KV-14 Obiekt 236 został ukończony 23 stycznia 1943 roku. Testy pojazdu odbyły się na przełomie stycznia i lutego 1943 r. ze skutkiem pozytywnym dla maszyny. W kwietniu 1943 r. działo samobieżne KV-14 przemianowano na SU-152. SU-152 miało konstrukcję całkowicie zamkniętą, dysponujące opancerzeniem o grubości od 20 do 70 mm. Pojazd wyposażono w peryskop obserwacyjny PTK-4 oraz pięć wizjerów lustrzanych. Główne uzbrojenie SU-152 składało się z armaty 152 mm ML-20 wz. 1938 r. wyposażonej w celowniki ST-10 lub KT-5. Zapas amunicji wynosił 20 pocisków 152 mm. Na niektórych SU-152 montowano CKM 12,7 mm.

Seryjne SU-152
Seryjne SU-152

Pojazd był napędzany silnikiem diesla V-2K o mocy 600 km. SU-152 zabierał 600 l paliwa, dodatkowe 360 l można było przewozić w zbiornikach zewnętrznych. Zasięg operacyjny pojazdu maksymalnie wynosił do 220 km. Do marca 1943 r. wyprodukowano 35 szt. SU-152. Rozpoczęto formowanie pierwszych pułków składających się z ciężkich dział samobieżnych. Do pierwszego poważnego użycia tych maszyn doszło na luku kurskim. Ogromna moc działa 152 mm ML-20 powodowała że przy trafieniu np. w wieże niemieckiego czołgu ta była wyrywana z łożyska. Przy trafieniach w bardziej opancerzone niemieckie maszyny np. Tygrys lub Ferdinand pocisk 152 mm powodował znaczne uszkodzenia. N

Zamaskowane
Zamaskowane SU-152

Od maja 1943 r. rozpoczęto prace nad unowocześnieniem znajdujących się na uzbrojeniu SU-152. Pracę prowadzono w fabryce Nr. 100. Efektem tych prac był projekt działa samobieżnego oznaczonego indeksem SU-152M. Zakładano że nowy pojazd zostanie uzbrojony w działo ML-20S 152 mm wz. 1942, opancerzenie zostanie zwiększone do 90-100 mm. Jednak pracę nad unowocześnioną wersją SU-152 pozostały jedynie na papierze. Ciężkie działa samobieżne SU-152 były produkowane do grudnia 1943 r. aż do wyczerpania podwozia czołgowego KV-1S. Ogółem wyprodukowano kilkaset dział samobieżnych SU-152 Dalsza ewolucja działa samobieżnego uzbrojonego w armatę 152 mm przeszła na unowocześnioną wersję pojazdu ISU-152.

Dane Techniczne
Napęd:
silnik diesla V-2K, 12-cylindrowy o mocy 600 km
Trakcja:
gąsienicowa
Transmisja:
mechaniczna
Załoga:
5-osobowa
Radiostacja:
10R lub 10RK
Zapas paliwa:
600 l
Opancerzenie
Typ:
stalowe płyty spawane
Przednia płyta:
do 70 mm
Boczne płyty:
60 mm
Tyłna płyta:
60-75 mm
Górna płyta:
20 mm
Dołna płyta:
20-30 mm
Wieża/nadbudowa:
35-60 mm
Osiągi
Prędkość max:
42 km/h
Zasięg max:
220 km
Pokonywanie rowów:
2,4 m
Pokonywanie ścian:
1 m
Kąt podjazdu:
35o
Uzbrojenie
Podstawowe:
działo 152 mm ML-20 lub ML-20S
Dodatkowe:
CKM DSzK 12,7 mm
Wyamiary/masa
Dlugość:
8,9 m
Szerokość:
3,2 m
Wysokość:
2,4 m
Masa:
45,6 t
***