Pancerium na facebook

SU-S-1(SU-76i)


W marcu 1943 r. produkcja SU-76 została wstrzymana ze względu na liczne defekty w konstrukcji tego niszczyciela czołgów. W między czasie postanowiono o wprowadzeniu programu tymczasowego – produkcji analogicznego niszczyciela ale na bazie podwozia zdobycznego czołgu Panzer III. Całość przedsięwzięcia została zorganizowana w fabryce Nr. 592 mieszczącą się na terenie Swierdłowska. Seria produkcyjna miała wynieść 200 maszyn bojowych.

Prototyp SU-S-1
Prototyp SU-S-1

W miejscu wieży pojazd otrzymał pancerną nadbudowę mieszcząca działo 76 mm. Opancerzenie nadbudowy było pochylone montowane za pomocą spawu. Początkowo planowano uzbroić pojazd w działo 76,2 mm ZIS-3 lub F-22 lecz ostatecznie użyto działa S-1 które bazowało na F-34. Testy prototypu przeprowadzono 6 marca 1943 r. w okolicy Swierdłowska z dosyć pozytywnym skutkiem. Już 21 marca pojazd przyjęto na uzbrojenie pod indeksem SU S-1, SU-76(S-1). W kwietniu 1943 r. pierwsze pięć seryjnych SU-S-1 zostało przerzuconych do pułku szkoleniowego artylerii samobieżnej. Pod koniec kwietnia zaczęto dostarczać SU-S-1 na front. W tych pojazdach wzmocniono nadbudowę, która była spawana z pancernych płyt o grubości od 35 do 15 mm. Dach był montowany na bolcach co znacznie ułatwiało dostęp w czasie napraw. Latem 1943 r. zaczęto demontować dach nadbudowy z powodu słabej wentylacji.

Seryjny SU-76(S-1)
Seryjny SU-76(S-1)

Z powodu braków w osprzęcie tylko co czwarty SU-S-1 otrzymał radiostację. Tą sytuację poprawiono latem 1943 r. większość wyprodukowanych niszczycieli otrzymało radiostację typu 9R. W maju 1943 r. na pojazdach zaczęto montować panoramiczne celowniki typu PTK-5 oraz dodatkowe dwa zbiorniki paliwa umiejscowione w tylnej części pojazdu. W roli pojazdów dowódczych początkowo używano zdobycznych czołgów Panzer III. Latem zaczęto produkować dowódczą wersję SU-S-1 wyposażoną w wieżyczkę obserwacyjną pochodzącą z demontażu zdobycznych niemieckich czołgów. W tych pojazdach montowano radiostację typy 9RM lub 12RT. W listopadzie 1943 r. zakończono produkcję SU-S-1 który do tego czasu otrzymał indeks SU-76(S-1)/SU-76(i). Litera „i” oznaczała że pojazd jest pochodzenia cudzoziemskiego. Przyczyną było wypełnienie planu produkcji który ostatecznie osiągnął 201 maszyn bojowych, oraz dopracowanie rodzimej konstrukcji SU-76.

Dowódczy SU-76(S-1)
Dowódczy SU-76(S-1)

Po raz pierwszy bojowo użyto SU-76(S-1) podczas bitwy pod Kurskiem. Gdzie użyto jedynie 16 pojazdów tego typu z czego połowa została zniszczona. Jesienią 1943 r. próbowano wdrążyć plan przezbrojenia SU-76(S-1) w działo 85 mm D-5S-85, lecz ostatecznie zrezygnowano z tego pomysłu. Na początku 1944 r. weszło rozporządzenie o przeróbce wszystkich istniejących SU-76(S-1) na pojazdy szkoleniowe. Problem polegał na tym że do tego czasu większość tych pojazdów zostało utraconych w walkach. Do 1945 r. ocalało tylko kilka egzemplarzy które używano do szkolenia załóg. Do 1968 r. w Kubince znajdował się ostatni SU-76(S-1) który z nie znanych przyczyn został przekazany na złom. Do naszych czasów ocalał jeden SU-76(S-1) który wyciągnięto z dna rzeki na terenie Ukrainy w latach 80-tych XX wieku. Pojazd ten pełni role pomnika w mieście Sarny, został tam umieszczony po gruntownym remoncie.

Dane Techniczne
Napęd:
silnik benzynowy 12-cylindrowy Maybach HL 120 TR o mocy 300 km lub Maybach HL 120 TRM o mocy 300 km
Trakcja:
gąsienicowa
Transmisja:
mechaniczna
Załoga:
4-osobowa
Radiostacja:
9-R lub dowódcze 9RM/12RT
Zapas paliwa:
300 l
Opancerzenie
Typ:
stalowe płyty spawane
Przednia płyta:
30-50 mm
Boczne płyty:
do 30 mm
Tyłna płyta:
25 mm
Górna płyta:
17 mm
Dołna płyta:
16 mm
Wieża/nadbudowa:
do 30 mm
Osiągi
Prędkość max:
48 km/h
Zasięg max:
170 km
Pokonywanie rowów:
1,5 m
Pokonywanie ścian:
0,6 m
Kąt podjazdu:
30o
Uzbrojenie
Podstawowe:
działo 76,2 mm S1
Dodatkowe:
brak danych
Wyamiary/masa
Dlugość:
6,30 m
Szerokość:
2,95 m
Wysokość:
2,37 m
Masa:
22,5 t
***